σε σκέφτομαι συχνά, έτσι κι αλλιώς όλον αυτόν τον χρόνο, από εκείνο το πρωινό, σε σκέφτομαι, σχεδόν κάθε μέρα. προφανώς τώρα που πλησιάζει ο ένας χρόνος, και θυμάμαι τις μέρες, έρχεσαι πιο συχνά στο νου μου. νομίζω ότι ήσουν και στα όνειρά μου μια από αυτές τις μέρες, χωρίς να θυμάμαι τι και πώς. η αίσθησή σου ήταν. ο τρόπος σου να μου απευθύνεσαι, με νάζι και ειρωνεία. και αγάπη. νιώθω πολύ τυχερός που πρόλαβα και ανακάλυψα αυτή την αγάπη μεταξύ μας. άργησα μάλλον, αλλά δεν φημίζομαι για τους ρυθμούς μου, θα το θυμάσαι. δεν θα άντεχα το χαμό σου αλλιώς..
κενό απέναντι στο θάνατο. στο χαμό. και πόσο μάλλον που έφυγες τόσο ξαφνικά.
προχθές θυμήθηκα τις τελευταίες λέξεις που ανταλλάξαμε το προηγούμενο βράδυ. λίγες ώρες πριν..
πιεσμένος, μετά από τσακωμό εγώ, εσύ είχες βγει με ένα φίλο στο γκάζι, "αν σου τη δώσει, εγώ εδώ θα'μαι, πάρε με τηλέφωνο αν θες.."
πονάω. νιώθω το βάρος στην καρδιά μου τώρα που γράφω.
πού με άφησες μόνο μου; αυτό σκεφτόμουν όλες εκείνες τις μέρες, αυτό με πονούσε.
δεν ξέρω πώς να σταθώ απέναντι στο θάνατο.. και τώρα που τα γράφω αυτά τι έγινε; και τι έγινε;
σε λατρεύω. σε αγαπάω τόσο πολύ. μου λείπουν τα μάτια σου, το γέλιο σου, ο ενθουσιασμός σου, τα κουτσομπολιά σου, οι συζητήσεις για τα πάντα, η εξυπνάδα σου, ο σαρκασμός στον τόνο της φωνής σου, είσαι ο μόνος που γελάει ό,τι μαλακία και να λέω μου είπες την τελευταία φορά που βρεθήκαμε. ήταν ο τρόπος σου να βλέπεις τα πράγματα, να καταλαβαίνεις τους ανθρώπους, να βλέπεις πίσω από το προφανές. να φλερτάρεις με όλους με έναν τρόπο πρόστυχο και ερωτικό και την ίδια στιγμή τόσο φυσιολογικό και ανθρώπινο. να ασχολείσαι με το ενδιαφέρον κομμάτι του καθενός, να αγαπάς, να δουλεύεις, να δημιουργείς, να..
αν δεν σε είχα γνωρίσει, θα ήμουν μισός. θα ήμουν πιο κομπλεξικός, πιο μόνος, πιο δυσκολεμένος με όλα, με τους ανθρώπους, με το χιούμορ, με το σώμα μου, με το σεξ, με την τέχνη.. με τη ζωή..
ήσουν αδερφός μου. στο έλεγα άλλωστε.. ήσουν εκεί.
σε είχα παρεξηγήσει κι εγώ. εδώ που τα λέμε, έκανες κι εσύ ότι μπορούσες για να σε παρεξηγούν κάποιοι από μας.. που δεν μπορούσαμε ή δεν είχαμε προλάβει πάντα να δούμε κάτω από αυτό που έδειχνες μερικές φορές.
είμαι τόσο ευγνώμων στον εαυτό μου που σε ξαναπήρα τηλέφωνο τότε..
αδυνατώ να βρω νόημα στο ότι σου γράφω.
το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι σε έχω μέσα μου, σε κουβαλάω στον τρόπο που βλέπω τη ζωή, στον τρόπο που μιλάω, στις λέξεις που χρησιμοποιώ, στο ύφος μου ακόμα ακόμα, στο πώς βλέπω θέατρο κι ακούω μουσική, στο πώς ακούω το ένστικτό μου, στις επιλογές μου στη ζωή, στο πώς αυτοσαρκάζομαι, στο πώς παρατηρώ τους ανθρώπους, στο πώς αγαπώ τους ανθρώπους, τη θάλασσα, τα λουλούδια..
μου λείπεις. όσοι άνθρωποι και να 'ναι γύρω μου. ΕΣΥ μου λείπεις. έλεγες το πιο απλό, το πιο φυσιολογικό και το πιο ουσιαστικό πάντα. και χαίρομαι που πρόλαβα και το εκτίμησα. και που σου το έδειξα ότι το εκτίμησα. ότι σε εκτιμούσα. ότι σε εκτιμώ. και σε αγαπώ. δεν έχω άλλα λόγια. σε φιλώ.
υγ πλάκα δεν έχει το τρικάκι; βλέπω το γέλιο σου.
