Sink Into Oblivion

προσαρμόσου εσύ ρε

2011-09-30T22:31:00.002+03:00

να πάνε να γαμηθούν όλοι αυτοί που αμπελοφιλοσοφούν για το πόσο οφείλει να αλλάξει ο τρόπος ζωής μας, να ζούμε με αυτά που καταναλώνουμε, να μαζευτούμε, να μην ξοδεύουμε, να μην απαιτούμε, να μη διαμαρτυρόμαστε γιατί μαζί τα φάγαμε, να μην ζητάμε γιατί θα μας πούν ότι δεν συμβάλλουμε στη σωτηρία της χώρας κι άλλες τέτοιες αρχιδιές.

να αλλάξει έτσι ο τρόπος ζωής μας, το βουλώσουμε για να προσαρμοστούμε σε τι; στο τίποτα;

ένα μήνα τώρα, το υπουργείο οικονομικών έχει αποφασίσει να σταματήσει τη χρηματοδότηση των δομών ψυχικής υγείας. να προσαρμοστώ σε αυτό; στο ότι πάω στη δουλειά μου και δεν θα πληρωθώ και είμαι απλήρωτος από τον ιούνιο;

τις πρώτες μέρες ήμουν σαν υπνωτισμένος, τα έκανα όλα μηχανικά.. κι αναρωτιόμουν τι νόημα έχει να πηγαίνω στη δουλειά, με αυτές τις συνθήκες, ακυρωμένος ως κομμάτι της αποασυλοποίησης, της δουλειάς με τους ανθρώπους που επιβίωσαν από την ψυχιατρική.

από τη στιγμή που άρχισα να τρέχω κι εγώ μαζί με κάποιους από τους συναδέλφους, να βγούμε στο δρόμο, να οργανωθούμε, να συναντηθούμε, να κινηθούμε, να μιλήσουμε για αυτό που συμβαίνει, να διεκδικήσουμε, να ανατραπεί η απόφαση αυτή, άρχισα να ξαναβρίσκω σιγά σιγά το χαμόγελό μου και το νόημα στο να πηγαίνω στη δουλειά μου. και να την κάνω, όσο ακόμα την κάνω, σωστά. γιατί θα μου πεις, όλα συντείνουν στο ότι θα κλείσουν οι δομές, όλα κλείνουν, λεφτά δεν υπάρχουν παρά για τις τράπεζες και την γκόλντμαν σακς και το γραφείο του κάθε γελοίου υπουργού.

εμείς εκεί. εμένα έτσι άλλαξε ο τρόπος ζωής μου ρε. είναι ο τρόπος μου να επιβιώσω - κι ας ματαιωθώ, κι ας μείνω πάλι άνεργος, να πάνε να γαμηθούν, θα΄χω κάνει ό,τι μπορώ, και για μένα, και για τη γενιά που έρχεται και για τους ανθρώπους των οποίων είμαστε το διαβατήριο για μια αξιοπρεπή ζωή.

και χωρίς έρωτα δεν γίνεται τίποτα. έρωτα παντού, στο δρόμο, στη δουλειά, στο σπίτι, στο νου μου, στη φαντασία, στις στιγμές μας, στις κινήσεις μας, το βλέμμα..το χαμόγελο..

...

2011-08-26T23:02:00.006+03:00

σε σκέφτομαι συχνά, έτσι κι αλλιώς όλον αυτόν τον χρόνο, από εκείνο το πρωινό, σε σκέφτομαι, σχεδόν κάθε μέρα. προφανώς τώρα που πλησιάζει ο ένας χρόνος, και θυμάμαι τις μέρες, έρχεσαι πιο συχνά στο νου μου. νομίζω ότι ήσουν και στα όνειρά μου μια από αυτές τις μέρες, χωρίς να θυμάμαι τι και πώς. η αίσθησή σου ήταν. ο τρόπος σου να μου απευθύνεσαι, με νάζι και ειρωνεία. και αγάπη. νιώθω πολύ τυχερός που πρόλαβα και ανακάλυψα αυτή την αγάπη μεταξύ μας. άργησα μάλλον, αλλά δεν φημίζομαι για τους ρυθμούς μου, θα το θυμάσαι. δεν θα άντεχα το χαμό σου αλλιώς..

κενό απέναντι στο θάνατο. στο χαμό. και πόσο μάλλον που έφυγες τόσο ξαφνικά.
προχθές θυμήθηκα τις τελευταίες λέξεις που ανταλλάξαμε το προηγούμενο βράδυ. λίγες ώρες πριν..
πιεσμένος, μετά από τσακωμό εγώ, εσύ είχες βγει με ένα φίλο στο γκάζι, "αν σου τη δώσει, εγώ εδώ θα'μαι, πάρε με τηλέφωνο αν θες.."
πονάω. νιώθω το βάρος στην καρδιά μου τώρα που γράφω.
πού με άφησες μόνο μου; αυτό σκεφτόμουν όλες εκείνες τις μέρες, αυτό με πονούσε.
δεν ξέρω πώς να σταθώ απέναντι στο θάνατο.. και τώρα που τα γράφω αυτά τι έγινε; και τι έγινε;
σε λατρεύω. σε αγαπάω τόσο πολύ. μου λείπουν τα μάτια σου, το γέλιο σου, ο ενθουσιασμός σου, τα κουτσομπολιά σου, οι συζητήσεις για τα πάντα, η εξυπνάδα σου, ο σαρκασμός στον τόνο της φωνής σου, είσαι ο μόνος που γελάει ό,τι μαλακία και να λέω μου είπες την τελευταία φορά που βρεθήκαμε. ήταν ο τρόπος σου να βλέπεις τα πράγματα, να καταλαβαίνεις τους ανθρώπους, να βλέπεις πίσω από το προφανές. να φλερτάρεις με όλους με έναν τρόπο πρόστυχο και ερωτικό και την ίδια στιγμή τόσο φυσιολογικό και ανθρώπινο. να ασχολείσαι με το ενδιαφέρον κομμάτι του καθενός, να αγαπάς, να δουλεύεις, να δημιουργείς, να..
αν δεν σε είχα γνωρίσει, θα ήμουν μισός. θα ήμουν πιο κομπλεξικός, πιο μόνος, πιο δυσκολεμένος με όλα, με τους ανθρώπους, με το χιούμορ, με το σώμα μου, με το σεξ, με την τέχνη.. με τη ζωή..
ήσουν αδερφός μου. στο έλεγα άλλωστε.. ήσουν εκεί.
σε είχα παρεξηγήσει κι εγώ. εδώ που τα λέμε, έκανες κι εσύ ότι μπορούσες για να σε παρεξηγούν κάποιοι από μας.. που δεν μπορούσαμε ή δεν είχαμε προλάβει πάντα να δούμε κάτω από αυτό που έδειχνες μερικές φορές.
είμαι τόσο ευγνώμων στον εαυτό μου που σε ξαναπήρα τηλέφωνο τότε..
αδυνατώ να βρω νόημα στο ότι σου γράφω.
το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι σε έχω μέσα μου, σε κουβαλάω στον τρόπο που βλέπω τη ζωή, στον τρόπο που μιλάω, στις λέξεις που χρησιμοποιώ, στο ύφος μου ακόμα ακόμα, στο πώς βλέπω θέατρο κι ακούω μουσική, στο πώς ακούω το ένστικτό μου, στις επιλογές μου στη ζωή, στο πώς αυτοσαρκάζομαι, στο πώς παρατηρώ τους ανθρώπους, στο πώς αγαπώ τους ανθρώπους, τη θάλασσα, τα λουλούδια..
μου λείπεις. όσοι άνθρωποι και να 'ναι γύρω μου. ΕΣΥ μου λείπεις. έλεγες το πιο απλό, το πιο φυσιολογικό και το πιο ουσιαστικό πάντα. και χαίρομαι που πρόλαβα και το εκτίμησα. και που σου το έδειξα ότι το εκτίμησα. ότι σε εκτιμούσα. ότι σε εκτιμώ. και σε αγαπώ. δεν έχω άλλα λόγια. σε φιλώ.

υγ πλάκα δεν έχει το τρικάκι; βλέπω το γέλιο σου.

το τσίρκο έφυγε από την πόλη μας..

2009-10-30T12:34:00.004+02:00

τσίρκο, το : 1α. θέαμα που περιλαμβάνει επιδείξεις εξημερωμένων ή άγριων ζώων, ακροβατών, ταχυδακτυλουργών κτλ. β. θίασος, συνήθ. περιοδεύων, που δίνει παραστάσεις τσίρκου.

- το τσίρκο έκλεισε!

- δεν έκλεισε, έφυγε! το είδα το πρωί..

- έφυγαν όλοι,ε; και τα ζώα;

- όλοι! ακροβάτες, κλόουν, ζώα, ζογκλέρ, ταχυδακτυλουργοί.. όλοι!

- και ο άνθρωπος με τις δύο καρδιές;

- κι αυτός..

- ....

- ωραία ήταν..

- και πού πάνε;

- στη διπλανή πόλη, μάλλον!

- θα ξανάρθει;

- θα αργήσει πολύ.. θα είναι κάπου εδώ γύρω έτσι κι αλλιώς, κοντά μας.

- θα μου λείψει.. γεια σου, τσίρκο!

(από)στρέφοντας

2009-09-02T15:45:00.001+03:00

"όταν κοιτάς τον ουρανό, βλέπεις το παρελθόν"
μου ακούστηκε πολύ ωραίο, ειδικά εκείνη την στιγμή που ειπώθηκε.
οι ίδιες λέξεις σε άλλο μέρος, άλλη ώρα κι από άλλον άνθρωπο θα μπορούσαν να περνούσαν απαρατήρητες.
βλέπω τον ουρανό γύρω μου, παντού. σα να είμαι περικυκλωμένος από το παρελθόν μου.
στο βίντεο βλέπω μια γυναίκα να περιπλανιέται - περικυκλωμένη από την ίδια.
μήπως είμαι περικυκλωμένος από εμένα;

... /2

2009-08-14T14:25:00.003+03:00

+ενοχή

2009-08-11T15:19:00.005+03:00

διαδρομή στο κέντρο. εξάρχεια-ομόνοια-πειραιώς και συνεχίζω..

λίγα αυτοκίνητα, ακόμα πιο λίγη φασαρία.

οι ταξιτζήδες γκρινιάζουν.."νέκρα, τζάμπα πετρέλαιο καίμε", αλλά απολαμβάνουν τους άδειους δρόμους: με 80χλμ στην πειραιώς και την πανεπιστημίου;

αύγουστος κι αδρεναλίνη;

μπλόκο στη χαμοστέρνας, μπάτσος κάνει σωματικό έλεγχο σε οδηγό. το ταξί επιταχύνει στο φανάρι.

αφουγκράζομαι την ησυχία στην αθήνα, νιώθω ότι τώρα πρώτη φορά ανακάλυψα τα τζιτζίκια στη γειτονιά μου - λογικά εδώ ήταν πάντα.

η γειτονιά μου διατηρεί τη δυναμική της, παρόλη τη ραστώνη. ίσως εκεί να έγκειται και η δυναμική της,ε;

λίγο παραέξω νιώθεις τη σιωπή.

υπάρχει μια παράξενη συνωμοσία όσων είναι στην αθήνα αυτές τις μέρες. νομίζεις ότι απελευθερώνονται από την απουσία του πλήθους.

τους παρατηρώ, κάνουν σα να είναι μέσα στο διαμέρισμά τους, μόνοι, λες και δεν τους βλέπει κανείς.

το μεσημέρι στην ομόνοια ακούω από παντού γύρω μου φωνές, τσακωμούς, μπινελίκια.

αδρεναλίνη;

χαζεύω τη διαδρομή.
η αθήνα μοιάζει λες και κάνουν πάρτυ βαριεστημένοι μπάτσοι και μετανάστες σε επιφυλακή..
α, και έχουν καλέσει και λίγους τουρίστες, για λόγους φολκλόρ.

κι εγώ;
εγώ χαζεύω τους άδειους δρόμους, κοιτάω ποια φώτα είναι αναμμένα στις απέναντι πολυκατοικίες, πίνω, βλέπω ταινίες, κάνω βόλτες, συναντώ κόσμο, πίνω, χαμογελάω με τους διαλόγους που ακούω στο δρόμο, γνωρίζω άλλο κόσμο, αφήνω τις ώρες να περνούν, χωρίς να κάνω ό,τι κάνω τους υπόλοιπους μήνες..

παραδόξως, ανακαλύπτω ένα περίεργο (;) συναίσθημα συνενοχής.

...

2009-06-26T11:27:00.003+03:00

Ο ΠΟΝΟΣ

Τις νύχτες, συχνά ξυπνάω.
Ακουμπάω το στομάχι μου και ψάχνω τον πόνο.
Νόμιζα ότι θα ανακουφιζόμουν όταν έφευγε.
Τώρα νιώθω ότι κάτι μου λείπει.

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ

Ξέρεις.. γεννήθηκα σε ένα πένθος.
Η χαρά των πρώτων ημερών, του πρώτου γιου, του πρώτου εγγονού έγινε γρήγορα πένθος για το χαμό..
Δε θυμάμαι τίποτα, ναι.
Αλλά έχω κρύψει ένα ωραίο κουτί με φωτογραφίες στο πατάρι.
Σκαλιστό.

Ο ΦΟΒΟΣ

Δεν το είχα ανοίξει ποτέ.
Φοβόμουν;
Μάλλον είχα συνηθίσει να το βλέπω κλειστό, να φοβάμαι.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Με βλέπω ξαπλωμένο σε ένα καναπέ.
Το βλέμμα και η στάση του σώματός μου μου θυμίζουν κάτι μεταξύ Νάρκισσου και Διόνυσου.
Τα κορμιά στον καναπέ αρχίζουν να έρχονται πιο κοντά.
Νιώθω ότι ξέρω το τέλος του παιχνιδιού μας και να ποντάρω σε μένα.
Ξαφνικά, μένω μόνος.
Το δωμάτιο γεμίζει κόσμο.
Μαινάδες; Σάτυροι;
Γελούν και χορεύουν μεταξύ τους.
Νιώθω μια περιπαικτική διάθεση απέναντί μου, βλέμματα απαξίωσης.
Για τη σιγουριά; Για το ποντάρισμα;
Βλέπω ένα χέρι να πετάει κάτι προς το μέρος μου.
Μια ανθοδέσμη.
Μετακινούμαι με δυσκολία για να την αποφύγω.
Δυο χέρια μου σφίγγουν το λαιμό.
Δυνατά. Πιο δυνατά.

ΤΟ ΔΑΚΡΥ

Ξυπνάω.
Ταχυκαρδία.
Επαγγελματική διαστροφή. "Μακάρι να θυμόμουν τα όνειρά μου συχνότερα."
Ανάβω τσιγάρο.
Βλέπω τη σκάλα κάτω από το πατάρι.
Ανεβαίνω και ψηλαφίζω με το χέρι στη σκόνη.
Πιάνω το σκαλιστό κουτί.
Οι φωτογραφίες σκόρπιες.
Φωτογραφίες χρόνων. Από πάντα.
Εγώ, εσύ, η Ε, ο Β, ο χαμένος θείος, οι γονείς μου, ο Σ, ο Κ, η Α..
Σκαλίζω το κουτί.
Επιτέλους, δάκρυ.

street emotions

2009-05-13T15:06:00.003+03:00

θυμώνω

θυμώνεις

πονάω;

θυμάμαι

τρέχω..

λαχανιάζω

βιάζομαι χαμογελάω!

βρίζω

πονάς

ξεκινάω δακρύζω

κυνηγάω

αγαπάω

νιώθω είμαι.

- μου έκλεψαν το ποδήλατο!!

2009-04-10T22:34:00.000+03:00

- φαντάσου, όμως, να ήσουν αυτός που κλέβει τα ποδήλατα..

τι χαζό παιδί!

2009-03-18T11:45:00.001+02:00

- κάθε πότε ερωτεύεσαι;

- και πώς καταλαβαίνεις ότι ερωτεύεσαι;

- ταράζεσαι κι εσύ;

- γιατί όμως; γιατί τότε; γιατί τώρα;

- και τι να λέει το γιατί..;

- μήπως είναι απλά παιχνίδια του μυαλού;

- εξιδανικεύεις; πόσο γρήγορα;

- φοβάσαι; νιώθεις ανασφαλής;

- ή δυνατός;

- δεν χορταίνεις να κοιτάς,ε;

- αφήνεσαι; για άλλη μια φορά;

- φαντασιώνεσαι διάφορα; πόσο νωρίς;

- υπάρχει νωρίς και αργά;

- προσαρμόζεσαι ανάλογα το feedback;

- πόσο εύκολα;

- διεκδικείς;

- ..πιστεύεις στον έρωτα όμως;

- και; μαθαίνεις; μεγαλώνοντας;

- υπάρχει λες τελικά;

- ή το φτιάχνεις εσύ;

- και.. πόσο ανάγκη το έχεις;

- ο άλλος; το έχει; πόσο;

- το δείχνεις λοιπόν;

- πόσο; πώς; πότε;

και μετά;

εσύ;

ο άλλος;

μετά;

..τώρα ίσως;

random playlist

2009-03-10T20:12:00.001+02:00

Περπάτημα. Πολύ. Βήματα. Βικτώρια, Εξάρχεια, γνώριμα, νότια μετά. Όσο αντέξεις. Θυμάμαι παλιά. Ήταν πολύ συχνότερες οι διαδρομές. Αναγκαστικές. Με γοήτευαν πάντα οι road movies. Και οι ταινίες που είχαν για πρωταγωνίστριες πόλεις. Ξέρεις, πλέον, μετά από πάρα πολλά χρόνια, περπατάω χωρίς ακουστικά. (Α, μήπως πλέον ακούς και χωρίς πατερίτσες; Καλό, καλό..) Κι αυτή ακόμα η φασαρία της πόλης χανόταν. Ήμουν στο δικό μου πλαίσιο, έχανα το πλαίσιο της στιγμής. Υπάρχουν φορές, ομολογώ, που η πόλη παίρνει άλλη διάσταση όταν ακούς μουσική. Συγκεκριμένη μουσική όμως, σε συγκεκριμένες φορές, συγκεκριμένες στιγμές. Χθες, γυρνώντας από τη μεγάλη βόλτα, φαντάστηκα για μια στιγμή πώς θα ήταν αν άκουγα εκείνη την ώρα το So Sad. Όχι δεν ήμουν εγώ So Sad, αλλά ταίριαζε γάντι. Λίγος κόσμος στο δρόμο, αργοί ρυθμοί, μια υποψία άνοιξης.. Κανένα άγχος.. Και μια υποψία μελαγχολίας. Γύρω. Και ένιωσα dj στη βόλτα μου.

Θυμήθηκα έναν παραγωγό του Μελωδία που έλεγε και ξανάλεγε την έκφραση “το soundtrack της βραδιάς.” Αυτό. Τελικά γύρισα σπίτι χωρίς ακουστικά στα αυτιά μου. Και χαζεύοντας τους τοίχους δεξιά αριστερά, στους ήχους του So Sad, σκέφτηκα ότι οκ, μπορεί να είναι κι αλλιώς τα πράγματα, δεν είναι ανάγκη να είναι έτσι ή αλλιώς, άσπρο ή μαύρο. Κι αν σκέφτεσαι αλλιώς τώρα, αν κάποια είναι πολύ μακρινά, άλλα σε φοβίζουν, άλλα σε αγχώνουν, για κάποια άλλα ανυπομονείς, αν δεν τα καταφέρνεις πάντα όπως έχεις ορίσει στο κεφάλι σου ότι πρέπει να τα καταφέρνεις (ναι ναι εγώ το κάνω αυτό συνέχεια), αν αλλιώς ήσουν πριν τόσο καιρό.. μη σκας. Γιατί άλλο τόσο αλλιώς θα είσαι μετά από τόσο καιρό. Ναι, είναι τρομαχτικό. Το πόσο “αλλιώς” είσαι από καιρό σε καιρό.

Και κατέληξα ότι ναι, στη δική μου τη ζωή, στο soundtrack της βραδιάς και της μέρας θέλω να χωράνε τραγούδια διάφορα και διαφορετικά. Ε.. ανεβαίνοντας τις σκάλες στην πολυκατοικία (τέσσερις όροφοι, χωρίς ασανσέρ, αλλά τις σωστές αναπνοές για να γυμνάζομαι παράλληλα δεν τις έχω καταφέρει, ομολογώ) διάλεξα να παίζει στο κεφάλι μου το I Don’t Feel Like Dancing..

Μας γάμησε πάλι η πανσέληνος.

όταν ο λύκος δεν είναι εκεί

2009-03-06T13:31:00.001+02:00

στα τέσσερα μου χρόνια

στην άκρη της πόλης

για ένα μόνο βλέμμα

να μου κρυφτείς εκεί

καυτή, βρωμερή ανάσα

η ψυχή αγρίεψε

όλα τα ευγενικά μου δώρα

σώματα ξένα

ο ουρανός άστρα

πάλη ως εσχάτων

βράχους μάγισσες, δε θα κωλώσω

φωτάκι τόσο δα, να

λύκε
σκοτάδι

Λύκοι. Ρόλοι. Ανάγκες.

Κατέβα τα σκαλοπάτια. Να δεις.

Βρες. Τρόπο. Χώρο.

Χώρο. Αέρα. Φως.

υγ Η αποδελτίωση από το «Λύκε, Λύκε;» (Τσανακλίδου – Μ. Δέλτα), στο κλιπ το “In my Heart” (Μ. Δέλτα)

θύμωνε - όσο αντέχεις..

2009-02-26T18:27:00.001+02:00

Χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών.

Τον Απρίλιο που μας πέρασε μαζευτήκαμε τρεις φίλοι που είχαμε γενέθλια την ίδια βδομάδα και κάναμε ένα μεγάλο (πολύ ωραίο) πάρτυ στο Στέκι Μεταναστών.

Τα καλύτερα γενέθλιά μου - ως τώρα.

Προχθες, η χειροβομβίδα έπεσε ενώ το Στέκι φιλοξενούσε συνάντηση του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης. Για όσους δεν ξέρουν, στο Στέκι Μεταναστών (εκτός από τα γενέθλιά μας) φιλοξενούνται μια σειρά από συλλογικότητες της Αριστεράς, του φεμινιστικού κινήματος, του κινήματος των ομοφυλοφίλων κ.ά., καθώς και δραστηριότητες μεταναστευτικών ομάδων.

Είμαι - για μια ακόμη φορά - θυμωμένος. Εξίσου θυμωμένος ήμουν και χθες όταν είδα, για πολλοστή φορά, τους μπάτσους να κάνουν σωματικό έλεγχο σε δύο μετανάστες στην Αιόλου κι όχι σε μένα, επειδή δεν φαίνομαι μετανάστης. Είμαι τόσο θυμωμένος που δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα άλλο. Διαβάστε τον les_boi, τον silentcrossing, τον hnioxo και τον elementstv..

Εγώ θα "απαντήσω" με τις φωτογραφίες που έβγαλα (συμπτωματικά) κάποιες ώρες πριν την παραλίγο δολοφονική επίθεση από τα γύρω στενά γυρνώντας σπίτι.

Και να πω ότι είμαι πολύ θυμωμένος και με όλους όσους δεν ξέρουν τι έγινε στο Στέκι προχθές, δεν θα το θυμούνται σε πέντε μέρες, δεν βγάζουν συμπεράσματα από αυτό, δεν θα βγουν στο δρόμο γιαυτό, δεν θα φωνάξουν γιαυτό, δεν τους νοιάζει, δεν θα κινητοποιηθούν.

Γαμώ την ευθύνη μας και τον καναπέ μας.

Berlin Amorous!

2009-02-20T16:51:00.003+02:00

Σε κάποιες πόλεις πηγαίνεις ξανά και ξανά και νιώθεις κάθε φορά ξένος. Νιώθεις ότι έχεις έρθει για τουρισμό, ότι έχεις έρθει για λίγο, ότι θα φύγεις όπου νάναι..

Στο Βερολίνο, είπα, εδώ θα μείνω.

Γύρισα βέβαια, καλώς ή κακώς.. αλλά όλες τις μέρες που τριγυρνούσα στους δρόμους του ένιωθα ότι ένα κομμάτι μου δε θέλει να φύγει.

Και δεν ήταν η κλασική ελληνο-κλαψουμουνίαση που με έκανε να νιώσω έτσι. Τύπου εδώ έχουν ποιότητα ζωής, μεγάλα πεζοδρόμια, οργανωμένο κράτος κλπ.

Ήταν η αισθητική της πόλης - και του κόσμου.

Ήταν η ατμόσφαιρα, το vibe που λένε και κοροϊδεύω συνήθως, αλλά ναι αυτό ήταν.

Και η αίσθηση ότι χωράς κι εσύ, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Ότι χωράνε όλοι, είτε ανταποκρίνονται στο κεντρο-ευρωπαϊκό συγκροτημένο μοντέλο είτε στο μεσογειακό στυλ είτε στο μη ευρωπαϊκό.

Η αίσθηση μιας πόλης που συγκεντρώνει κόσμο από κάθε γωνιά της γης, κάθε καρυδιάς καρύδι, αλλά τον εντάσσει χωρίς να τον ανέχεται, ενσωματώνοντάς τον στον ρυθμό και τη ζωής της.

Μια καθαρά λειτουργική συνύπαρξη που φαινόταν έντονα και στη δυναμική δυτικό-ανατολικό, ένας συνδυασμός του παλιού, στιβαρού με το πιο ευέλικτο, νέο, εναλλακτικό.

Η ιστορία της πόλης - ως εκ τούτου και του κόσμου - είναι παρούσα παντού, όχι ως απαρχαιωμένο μνημείο, ενταγμένη στην καθημερινότητα. Μια όμορφη διαχείριση της μνήμης και της λήθης.

Το σεξ είναι επίσης ενταγμένο στην καθημερινότητα. Ως κάτι απενοχοποιημένο τις περισσότερες φορές, ως κάτι που δεν φορτίζεται με ενοχή, κρυψίνοια, ντροπή..

Σε παρασύρει ο ρυθμός της πόλης..

Και σου στρέφει την προσοχή στα ουσιώδη, στα όμορφα της ζωής, σε απελευθερώνει..

Και σου υπενθυμίζει την ανάγκη να αναζητήσεις μια αισθητική στην καθημερινότητα, να σκεφτείς ότι δεν είναι τίποτα ο κανόνας, δεν υπάρχει κανόνας..

για την Αλέκα Παΐζη

2009-02-05T15:14:00.001+02:00

Είχα σκοπό να επανέλθω σε καμιά 10αριά μέρες με αφορμή ένα ταξίδι που ξεκινάω μεθαύριο, και το οποίο περίμενα πάρα πολύ καιρό τώρα..

Ωστόσο, σήμερα το πρωί που χάζευα τα νέα στο γραφείο, έπεσα πάνω στην είδηση του θανάτου της Αλέκας Παΐζη και σκέφτηκα να κάνω ένα μικρό ποστ σχετικά.

Ίσως επειδή στην ίδια ηθοποιό - και αντιστασιακή - είχα αφιερώσει κάποιες γραμμές τις πρώτες μέρες ζωής αυτού του μπλογκ.

Ίσως επειδή το χαμόγελό της με είχε κερδίσει - ίσως επειδή ήταν από τους λίγους ανθρώπους που έχω δει στην ηλικία της με τέτοιο χαμόγελο..

Χαιρετώντας σας, θέλω να μοιραστώ μαζί σας το ποστ πέρσι το καλοκαίρι για την Αλέκα Παΐζη και να αντιγράψω λίγες σειρές από μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της:

"Εζησες πολύ" λέω στον εαυτό μου. "Πόσο θα ζήσεις ακόμα;" Γι΄ αυτό θέλω και λίγο να χαζέψω,να παρατηρήσω ένα δένδρο...Αλλοτε πάλι ο χρόνος με ξεγελάει. Κι επειδή δεν είμαι άρρωστη,δεν συνειδητοποιώ τον καιρό που περνάει.Δεν έχει πεθάνει το παιδί μέσα μου,γι΄ αυτό και απολαμβάνω τις μικροχαρές της ζωής.

Αυτά! Αααα, και καλό μου ταξίδι,ε; ;)

υγ Σκέφτομαι ώρες ώρες πόσο μελό ή ρομαντικό-αλαφροϊσκιωτα μπορεί να είναι τα ποστ μου και γελάω. Με μένα, με σας, με όλους μας, με την καθημερινότητά μας.. whatever..

“βαλς με τον μπασίρ”

2009-01-06T14:54:00.001+02:00

χαίρομαι γιατί η πρώτη ταινία που είδα για φέτος ήταν αυτή χθες – ίσως επειδή είχα καιρό να δω μια ταινία που να μου αρέσει τόσο.

και χαίρομαι που το πρώτο ποστ του 09 μιλάει για το βαλς με τον Μπασίρ. το αξίζει.

ισραηλινός ο σκηνοθέτης, η ταινία αφορά την εμπειρία του στον πόλεμο με το Λίβανο, μια αντιπολεμική ταινία πιο επίκαιρη από ποτέ..

βλέπω το τραγικό και το μάταιο του πολέμου, τόσο όμορφα απεικονισμένο με κινούμενα σχέδια, που κάποια στιγμή ξεχνιέμαι.. κι έρχεται η εικόνα.. να με προσγειώσει, να με σοκάρει..

ήταν μία από τις λίγες φορές που ένιωσα τι θα πει πόλεμος, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα.. και δεν έψαξα να βρω ποιος φταίει, αλλά σκέφτηκα πόσες φορές έχουν επαναληφθεί οι ίδιες εικόνες στην Παλαιστίνη, το Λίβανο, το Ιράκ, την πρώην Γιουγκοσλαβία, κοκ..

δεν έχω λόγια.. απλά χάρηκα που αφιέρωσα μιάμιση ώρα να δω αυτή την ταινία.

καλή χρονιά να έχουμε – αν και οι πρώτες της μέρες δεν μας εγγυώνται κάτι τέτοιο: ο θυμός, η απορία και ο πόνος μας κινδυνεύουν να κουκουλωθούν από τον φόβο για μια ακόμη φορά..

between light and nowhere

2008-12-30T20:24:00.001+02:00

λίγα λόγια τελευταία.. και καλά, για μένα τουλάχιστον.

το πλαίσιο γνωστό. αθήνα, λίγος κόσμος, κρύο, βόλτες στους δρόμους, περπατώ παράλληλα με τα συνθήματα στους τοίχους, χαμόγελα σε φίλους, ασφάλεια κι ανησυχία μαζί, ο καθένας την δικιά του, για τους λόγους του..

και μπαίνω μηχανικά στο κλίμα της πρωτοχρονιάς, σπρώχνοντας κάπως, χαζεύοντας το 08.. ανάμεικτα δεν είναι όλα πάντα;

έτσι κάπως, όπως μας ωθεί στην εναλλαγή το τραγουδάκι που ξεπροβοδίζει το 08.

τι μένει; αν μένει κάτι τελικά, είναι η αίσθηση ότι φτιάχνω κάτι, δικό μου, μεγαλώνω, μαθαίνω..

αλλά και το ότι γίνονται περισσότεροι οι άνθρωποι γύρω μου (έξω, αλλά ίσως κι εδώ) που νιώθουν κάτι κοντά σε αυτό που νιώθω εγώ ακούγοντας τη μελωδία και το στίχο..

καλή συνέχεια, λοιπόν!

The answer, my friend, is blowin' in the wind..

2008-12-17T10:55:00.001+02:00

πόσες φορές τα κανόνια θα βροντήσουν προτού τα εξορίσουμε για πάντα;

πόσα χρόνια σκλάβος προτού λευτερωθείς;

πόσα χρόνια χρειάζονται μερικοί άνθρωποι προτού ακούσουν τους άλλους να κλαίνε;

α ναι..

και πόσους θανάτους προτού καταλάβουν ότι ήδη πάρα πολλοί έχουν πεθάνει..

την απάντηση την δίνει ο αγέρας..

η δική μου πραγματικότητα

2008-12-10T09:23:00.004+02:00

Θυμώνω πολύ αυτές τις μέρες.

Θυμώνω με μας.

Με όσους κλείνονται σπίτι τους και διατηρούν επαφή με τη ζωή στην Αθήνα μέσα από την τηλεόρασή τους. Για πόσα χρόνια ακόμα θα διαμορφώνουμε άποψη για τα πράγματα με βάση τα συμφέροντα των ιδιοκτητών των καναλιών και τον λαϊκισμό των δημοσιογράφων;

Ο φόβος στην πρώτη γραμμή.

Πριν κατέβω στο Σύνταγμα χθες, παρακολουθούσα να αναπαράγεται για άλλη μια φορά η εικόνα του πανικού.. τα κανάλια μιλούσαν για πυροβολισμούς από ΜΑΤατζήδες, έδειχναν πλάνα από συλλήψεις στο Σύνταγμα, μιλούσαν για δακρυγόνα σε περαστικούς.. ναι, δεν αμφιβάλλω ότι έγιναν όλα αυτά, αλλά δεν έγιναν μόνο αυτά.

Εύκολη η παγίδα του πανικού, εύκολο το να επικεντρωθούμε στους κακούς αναρχικούς ή ακόμα ακόμα στους εγκάθετους του παρακράτους που καταστρέφουν και να γυρίσουμε σελίδα.

Σε κάθε περίπτωση, το ελάχιστο χρέος και η ελάχιστη ευθύνη όλων μας αυτές τις μέρες είναι να δούμε την ουσία. Που μας αφορά.

Οι καταστροφές και το πλιάτσικο, ο θυμός και η οργή, είναι το σύμπτωμα.

Το σύμπτωμα μιας πολιτείας που δεκαετίες τώρα αγνοεί το λαό.

Άρα, όποιος σκέφτεται στοιχειωδώς έξυπνα μπορεί να καταλάβει ότι αντιμετωπίζοντας το σύμπτωμα, η "νόσος" θα επανέλθει.

Η ουσία είναι ότι μεγάλη μερίδα της κοινωνίας έχει αποξενωθεί από την πορεία της οικονομίας - προσπαθεί να επιζήσει με 700 ευρώ στην καλύτερη περίπτωση ή βλέπει τα εργασιακά του δικαιώματα να εξανεμίζονται, ενώ παράλληλα παρακολουθεί από τον καναπέ του τα δις να πηγαινοέρχονται, ανεξαρτήτως κόμματος διακυβέρνησης

Αυτό το κομμάτι της κοινωνιάς έχει αποξενωθεί και από την πολιτική αντιπροσώπευση, νιώθει κανείς συμμέτοχος για δέκα λεπτά κάθε τέσσερα χρόνια και τον υπόλοιπο καιρό παρακολουθεί ανήμπορος τους τηρητές των νόμων να τους παραβιάζουν χωρίς καμία επίπτωση.

Η αποξένωση αφορά και την πολιτισμική ενσωμάτωση: στα παιδιά που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα, που έχουν ολοκληρώσει το λύκειο στην Ελλάδα, το κράτος αρνείται την ελληνική ιθαγένεια στα 18 τους, τους αρνείται την ταυτότητά τους και τα βγάζει με το ζόρι στο περιθώριο.

Σε αυτή την αποξένωση και το περιθώριο ζούμε οι περισσότεροι.

Απλά, δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα - βολεύει να βλέπουμε ως περιθώριο τους ταραξίες και τους μετανάστες, μας ανεβάζει στα μάτια μας αυτή η σύγκριση.

Εγώ αρνούμαι να υπηρετήσω το φόβο και τον πανικό. Όπως αρνούμαι να ξεχάσω τι μας οδήγησε ως εδώ.

Γιαυτό ήμουν έξω χθες. Και το θέμα μου δεν ήταν ο ένας κακός μπάτσος ή ο ένας κακός αναρχικός.

Ας ακούσουμε την οργή μας, ας καταλάβουμε ποια ματαίωση την γέννησε δεκαετίες τώρα και ας δούμε σιγά σιγά την ελπίδα.

Εγώ πάντως την είδα στα μάτια όσων ήμασταν χθες στο Σύνταγμα, πρόσωπο με πρόσωπο με τους ΜΑΤατζήδες, σε μια ειρηνική αλλά συμβολική διαμαρτυρία, που το λιγότερο που έκανε ήταν να σκοτώσει το φόβο μέσα μας.

η ζωή είναι εκεί έξω..

2008-12-09T00:18:00.001+02:00

ραντεβού την Τρίτη το βράδυ στις 9 στο Σύνταγμα

ειρηνική πικετοφορία με μαύρα ρούχα

η φωτιά μέσα μας

2008-12-07T15:25:00.001+02:00

ένα παιδί που έχασε τη ζωή του.

ένας ηλίθιος μπάτσος που η πολιτεία του έδωσε το ρόλο του παντοδύναμου.

οι αντιεξουσιαστές που τελικά είναι ένα σύστημα μεγαλύτερο και πιο οργανωμένο από ό,τι νομίζαμε. ίσως μία από τις λίγες ενεργές συλλογικότητες σήμερα.

η μάνα του παιδιού.

οι αθηναίοι που έπιναν το ποτάκι τους, όπως κάθε Σάββατο.

αλλά και οι αθηναίοι που βρέθηκαν σήμερα στο δρόμο.

όσοι νιώσαμε τον κυνισμό μας να ταρακουνιέται από χθες το βράδυ.

εισπνέω τα δακρυγόνα.

από το πρωί ακούγεται ο ήχος των ελικοπτέρων - όπως κάθε φορά που υπάρχει πορεία.

σκορπισμένος κόσμος από την πορεία στο δρόμο.

και μια φωνή που λέει "πίσω στην πορεία, αν μας διώξουν και σήμερα, το χάσαμε.."

κι αναρωτιέμαι τι να καίγεται..

"η αξιοπρέπειά μας ή η υποκρισία τους" θα μπορούσε ναναι μια απάντηση..

...αλλά τι;

2008-11-29T00:25:00.002+02:00

Με ενοχλεί το politically correct στη συζήτηση για το aids. Όπως βέβαια και για τόσα άλλα. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά να μιλάμε με ευχολόγια. Στην πράξη; Θυμάμαι πόσο αιρετικά κι οργισμένα μιλούσα για το τι κάνουμε εκτός του να είμαστε τυπικά σωστοί στα λόγια, σε συζητήσεις πάνω από καφέδες και τασάκια τα χρόνια της σχολής. Τότε ήταν που αποφάσισα να επιλέξω ως θέμα της διπλωματικής μου το πώς διαχειρίζεται κανείς την οροθετικότητά του. Το aids ως τότε μου φαινόταν ακαδημαϊκή συζήτηση, δεν αφορούσε τη ζωή μου. Και ήθελα να έχω επαφή με όλο αυτό, να αποκτήσει εικόνα και φωνή, να με αφορά. Οι «συνεντεύξεις» με τους φορείς ήταν από τις εμπειρίες που με έκαναν σοφό – τις ανακαλώ ακόμα και σήμερα, κι ας έχουν περάσει παραπάνω από πέντε χρόνια. Βαριέμαι να μιλήσω με στερεότυπα και να πω πως πρόκειται για ανθρώπους σαν κι εμένα κι εσένα, θεωρώ ότι απευθύνομαι σε νοήμονες, οπότε αυτά είναι περιττά. Επίσης βαριέμαι να πω ότι ούτε στιγμή δεν ένιωσα φόβο, απειλή κλπ.

Νομίζω ότι το μόνο που θέλω να προσθέσω σε όλα όσα έχουμε διαβάσει κι ακούσει για το aids, είναι κουβέντες που μου έμειναν αποτυπωμένες. Από τότε. Θυμάμαι τον Τ. ο οποίος μιλώντας για το στιγματισμό, το ρατσισμό απέναντι στους οροθετικούς, μου είχε πει ότι «όταν είσαι πούστης και έχεις και aids, για αυτούς είσαι δυο φορές πούστης».. Θυμάμαι τον Β. να ανακαλεί την αίσθησή του εκείνης της εποχής που δυστυχώς δεν έχει αλλάξει ακόμα στα μυαλά πολλών – κυρίως ετεροφυλόφιλων – ότι «το aids για μένα ήταν μέχρι την Ομόνοια τότε, όχι στα Εξάρχεια..». Θυμάμαι το Φ. χαμογελαστό να υποστηρίζει με πάθος ότι «όποιος ασχολείται με την αρρώστια ασχολείται και η αρρώστια με αυτόν, είναι αμοιβαία τα αισθήματα», υποστηρίζοντας ότι από τότε που το πήρε απόφαση και δεν μεμψιμοιρούσε ένιωθε καλύτερα με τον εαυτό του.. Και δε μπορώ να ξεχάσω τον Σ. όταν περιέγραφε με τον πλέον «γλαφυρό» τρόπο τον φόβο για το ίδιο του το σώμα, εξαιτίας της άγνοιας.. «στην αρχή ήθελα να τραβήξω μαλακία και μου ερχόταν ότι έπρεπε να βάλω προφυλακτικό..» .

Θα σας αφήσω με ένα τραγούδι που γυρόφερνε στο κεφάλι μου όσο έγραφα αυτές τις γραμμές και με κάποιες λέξεις μιας καθηγήτριάς μου στη σχολή.

..Ανεμπόδιστα λοιπόν αναδύεται ο φόβος. Ο αρχέγονος φόβος απέναντι σε αυτή την ανατρεπτική σύζευξη του έρωτα και του θανάτου.. το ερώτημα του Rilke παραμένει ανοιχτό: «κάτι πρέπει να κάνουμε για το φόβο. αλλά τι;».. Φ.Τ.

υγ το γεγονός ότι αναφέρω μόνο τα αρχικά του ονόματος της καθηγήτριάς μου ακολουθεί τη γραμμή του ποστ πιο πάνω, έτσι, για να μη χάσω το σαρκασμό μου (και την πολιτική μου ορθότητα).. ;)
υγ2 στο ερώτημα του Rilke νομίζω ότι απαντάω σιγά σιγά..

ένα κομμάτι (μου) αβοήθητο..

2008-11-23T21:42:00.003+02:00

μα δεν είχα ποτέ πρόβλημα με τις κυριακές. όχι, ούτε με τη βροχή.
με το πατρικό μου; σιγά, τι μου φταίνε κι αυτοί. κάθε άλλο, πιο ήρεμη σεζόν δεν θυμάμαι να έχουμε περάσει.
τότε; γιατί αυτό το αβοήθητο σήμερα;
σα να σκάσανε όλα τα άγχη και οι έννοιες μαζί.
τι θα γίνει με τη δουλειά; θα'χω δουλειά από Γενάρη;
κι αν έχω, θα συνεχίσω να βουλιάζω στη ρουτίνα της επειδή είναι σταθερά (αλλά λίγα) τα λεφτά;
κι αν δεν έχω, θα μπορώ να συντηρώ σπίτι και γραφείο;
πότε θα ξεμπερδέψω με το γραφείο γαμώτο; τόσο καιρό σημειωτόν. βουνό μου φαίνεται, γαμώ τα έπιπλά μου και τους χρωματικούς συνδυασμούς.
μες στο δεκέμβρη ομιλίες, συνέδρια, καμία προετοιμασία εγώ, θα μου σκάσει τελευταία στιγμή το άγχος και δεν θα'χω τι να το κάνω, γιατί δεν κάθομαι να τα κοιτάξω;
κι αυτα τα ρημαδοβιβλία που αγόρασα πότε θα τους ρίξω μια ματιά;
κανα χειμωνιάτικο να πάρω πρέπει, άνοιξα τη ντουλάπα σήμερα, λες και ζω στη μοζαμβίκη, τίγκα στο κοντομάνικο.
κάνω καράφλα άραγε; γιατί αυτό που είπε η μικρή σαν του μπαμπά έχουν γίνει τα μαλλιά σου πίσω δε μου ακούστηκε πολύ καλό;
δε θέλω να γίνω ο πατέρας μου - αυτός άλλωστε τρέχει με όλα και τα καταφέρνει, εγώ μέσα στην εκκρεμότητα είμαι. ουυυφ..
μεγαλώνω;
και περιμένοντας το τρένο, έβλεπα τη γόπα μου να γίνεται μούσκεμα από τη βροχή κι είχα χαθεί. και με έβλεπα να απαντάω σε όλους ότι οκ, κουλ, όλα καλά μωρέ, να με τη δουλειά είναι λίγο περίεργα αλλα γενικά είμαι σε προσαρμογή και θα δείξει. αλλά χαλαρά.
ε όχι. παίζε εσύ τον χαλαρό κι ωραίο, να έρθει μια κυριακή στο πατρικό σου να σου σκάσει το αβοήθητο παιδί κατακούτελα και μετά να αναρωτιέσαι μήπως φταίει η βροχή ή τα λόγια του παπά.
ακούω συνέχεια για ευθύνη, μοναξιά, ενηλικίωση, αυτονόμηση.. και τα λέω κι εγώ.
να κλείσω παράθυρα και κουρτίνες, κινητά και δίχτυα και να κάτσω στο σκοτάδι, χωρίς τις ευθύνες και τις οδηγίες και τις δουλειές και τα πλάνα..
και μετά να ξαναπώ στον εαυτό μου ότι όντως μοναχός σου τις βρίσκεις τις άκρες και κάπου καταλήγεις.
και να χαρώ που είμαι εδώ και σου μιλάω και μου λες όσα μου λες και για όσο είμαι εδώ κι εσύ εκεί είναι ωραία.
και τραβάμε το δρόμο μας όλοι - και κάπου βρισκόμαστε κάπου χανόμαστε, κάπου ακουμπάνε οι γραμμές μας, οι πορείες μας. κι είναι ωραία. κι αν δεν μας αρέσει ώρες ώρες, δεν τρέχει. έτσι είναι.

και τώρα θα πεταχτώ στο καφεκούτι, να δω δυο ανθρώπους που οι πορείες μας ήταν κοντά πριν από 10 χρόνια.. τώρα δα έσκασε το τηλεφώνημα.. τελειώνοντας την παράγραφο, όχι πες μου δεν είναι σα να σου κλείνει το μάτι η ζωή φορές φορές;

λίγα γαρούφαλα..

2008-11-17T10:14:00.001+02:00

πέρασα το πρωί, πριν τη δουλειά.

δεν είχε κόσμο, το μνημείο ήταν ήδη καλυμμένο με λουλούδια και στεφάνια.. είχα καιρό να μπω στο Πολυτεχνείο.

και μιας και συνέχισα περπατώντας την Πατησίων, σκέφτηκα ότι ίσως σήμερα να "παλεύουμε" με μια ατομική ευθύνη περισσότερο. ίσως αυτό να είναι το ζητούμενο. μιας και το συλλογικό όσο πάει γίνεται και πιο δύσκολο.

ίσως πάλι να είναι και παγίδα.. το κλείσιμο στον εαυτό, δεν ξέρω.

από μια γρήγορη αναγωγή σε μένα, στους γύρω μου, σε σένα εκεί κατέληξα όμως. ψάχνουμε να βρούμε την ευθύνη μας, να μετρήσουμε το κόστος, άλλος πιο ανώδυνα άλλος πιο συγκρουσιακά..

θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες, ξέρεις..

πέρσι δεν τήρησα το λόγο μου.. σήμερα ένιωσα σα να επανόρθωσα, έχω τους δικούς μου χρόνους, βλέπεις.. μ'άρεσε..

Λίγα γαρούφαλα απομένουνε στις γλάστρες
Στον κάμπο θα 'χουν κιόλας οργώσει τη γης
Ρίχνουν το σπόρο
Έχουν μαζέψει τις ελιές
Όλα ετοιμάζονται για το χειμώνα

Κι εγώ γεμάτος απ' την απουσία σου
Φορτωμένος με την ανυπομονησία των μεγάλων ταξιδιών
Περιμένω σαν αγκυροβολημένο φορτηγό
μέσα στην Προύσα

στίχοι: Ναζίμ Χικμέτ, Γιάννης Ρίτσος

μουσική: Μάνος Λοΐζος

να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα..

2008-11-14T14:22:00.001+02:00

Λες να'ναι ιδέα μου ή τις τελευταίες μέρες υπάρχει στο κέντρο της Αθήνας μια ατμόσφαιρα αστυνομοκρατίας;

Σήμερα κατεβαίνοντας τη Ζήνωνος το μεσημέρι τρεις μπάτσοι σταμάτησαν έναν μετανάστη που κατηφόριζε με το μηχανάκι του.

Δύο βήματα πιο κάτω, στην Αγησιλάου σταμάτησε ένα τζιπάκι της αστυνομίας και αμέσως μετά προχωρώντας στην Κολοκυνθούς έπεσα πάνω σε δύο τύπους της δημοτικής.

Χθες στην Κάνιγγος το ίδιο σκηνικό με τους μετανάστες, τα χαρτιά σου, σήκω, κάτσε, γύρνα..

Και προχθες και παραπροχθές κοκ..

Δεν είναι ότι δηλώνω αναρχικός, ούτε ότι θέλω να καταργηθούν οι νόμοι.. μου λείπει το ιδεολογικό υπόβαθρο για κάτι τέτοιο άλλωστε -βλέπεις δεν έχω διαβάσει Μπακούνιν ή Κροπότκιν ή δεν ξέρω κι εγώ τι.

Απλά, δε μου αρέσει να βλέπω παντού αστυνομία. Χωρίς να πέφτω στη λαϊκίστικη παγίδα για το κράτος της δεξιάς, απλά δε μου αρέσει. Δε μου αρέσει γιατί φοβάται ο κόσμος. Και νιώθει ότι όσο πιο έντονη είναι η αστυνομική παρουσία τόσο καλύτερα. Ε, όχι.

Ο φόβος υπάρχει έτσι κι αλλιώς μέσα μας κάπου. Η ανασφάλεια, η αγωνία. Δε θέλω να τον κάνω πάσα στους μπάτσους όμως, για να ανακουφιστώ.. Θέλω να τον βλέπω ρεαλιστικά. Υπάρχει; Κι αν ναι, γιατί; Πόσο ρεαλιστικός είναι και πόσο κοινωνικά επιβεβλημένος; Ή πόσο υστερικός, αν θέλεις..

Και στρίβοντας στην Πλατεία Αυδή, στα γρασίδια της οποίας κοιμούνταν διάφοροι τύποι, θυμήθηκα ότι μεθαύριο είναι το Πολυτεχνείο. Και προτίμησα να μείνω εκεί, τότε. Που πάλι υπήρχε -ξεκάθαρα πια- αυτή η αστυνομο(τρομο)κρατία. Αλλά αποδείχθηκε πόσο επίπλαστη ήταν, ότι δεν στηριζόταν σε καμία ανάγκη.. Κι αναθάρρησα λίγο. Ας είναι..

Έχουμε μάθει να φοβόμαστε; Ή μήπως εγώ έχω μάθει να φοβάμαι; :)

Σ' αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε
τρώνε βρώμικο ψωμί
έλεγε ο Μπάτης μια Κυριακή
κι οι πόθοι τους ακολουθούνε
υπόγεια διαδρομή.

Δυο σκέψεις που συναντήθηκαν στον "Έρωτα"

2008-10-29T17:24:00.006+02:00

ΕΡΩΤΑΣ

«Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους»

να γίνω άλλος μέσα από σένα, να γδυθώ εμένα μαζί με τα ρούχα μου, να φορέσω εμένα με κάτι από σένα

Να σε μάχομαι στα ίσια, δεμένη απάνω σου, διαλύοντας το "εγώ" μου στο "εσύ", να σου κλέβω ανάσες, για να γεννιέμαι ξανά

«δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε»

σύγκρουση, πόνος, εγωισμός, πώς θα σε φορέσω αν δε σε γδάρω πρώτα;

Να με κατέχεις, έτσι όπως ποτέ δεν με κατείχαν… Τα νύχια μου να γράφουν το "σε θέλω"! Να με τρως και να σε κομματιάζω.

«σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι»

αβοήθητος μπροστά στον έρωτα, βλάκας, χλεύη των φίλων, ναι! εχθροί όμως ή.. μαζί;

Χωρίς άλλοθι, χωρίς δικαιολογίες, γυμνοί από λογική και σωφροσύνη, απέναντι, αντίθετοι, ανόμοιοι, μα και μαζί. Μαζί σου Αίμα μου!

«βγάλανε μια κραυγή»

εμείς, μ' ακούς;

Στα μάτια κοίτα με! Στα μάτια… Τώρα!

«σαν ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα»

αναλαμπή, λίγο πριν σε χάσω, βλέπω τον παράδεισό μας - εσύ;

Κράτησε με! Σώσε με! Θα βυθιστώ μαζί σου. Δεν υπάρχει τόπος που να θέλω να υπάρξω Δίχως Σου…

«κάπου μακριά.»

όσο μακριά, μπορώ ναρθώ, εσύ μου το μαθες

Αφού εγώ θα είμαι εκεί, κι εσύ εδώ…

«Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα»

τι να μείνει άραγε από μας - σε ένα, δύο, δέκα χρόνια;

Δεν με νοιάζει το "μετά". Ο χρόνος μου τελειώνει ήδη… Έζησα!

«ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού»

μία ανάμνηση ένα σκοτεινό πρωινό του Νοέμβρη; ή αυτό το φορεμένο "εμένα με κάτι από σένα";

Στη Μνήμη μου κοιμάσαι πάλι… Μέσα Μου. Δεν θέλω να ξέρω τίποτα…

υγ έρωτας, πόνος, χαρά, εγώ, εσύ.. μέσα μας, δίπλα μας, γύρω μας.. τα βιώνουμε ωστόσο ο καθένας διαφορετικά. η "γνωριμία" μέσα από τα λόγια μας - έστω μέσω της μπλογκόσφαιρας - μας παρότρυνε να μοιραστούμε σκέψεις, συναισθήματα, συνειρμούς.. κι αυτή η αλληλεπίδραση μας έσπρωξε σε μια κοινή ανάρτηση, με την ελπίδα το "δύο" να είναι πιο όμορφο από το "ένα". εκεί άλλωστε οδηγηθήκαμε διαβάζοντας τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη που στάθηκαν η αφορμή για αυτή την ανάρτηση..

madame de la luna

oblivion

..λίγο;

2008-10-22T11:34:00.002+03:00

δεν έχω κάτι άλλο να πω;
ίσως να μη θέλω,
να μη με πιστεύω,
να με ειρωνεύομαι κατά βάθος
ίσως απλά θέλω να μιλήσω μόνο σε μένα
και να με διαβάσω μόνο εγώ
καιρός μου είναι
εδώ γύρω θα'μαι
αλλά όπως λέει κι η Τάνια
άλλο δε μπορώ, τώρα να σταματήσουμε λίγο

με διάθεση ξεγυμνώματος (II)

2008-10-16T17:30:00.003+03:00

Βήματα στην κατηφόρα, λαχανιασμένα
Δεν προλαβαίνω να δω
Έρχονται ή απομακρύνονται;
Ποιοι τρέχουν πιο γρήγορα;
Οι μέρες ή οι άνθρωποι;
Θυμάμαι κάποτε τους κατηγορούσα που περνούν
Κάποιοι κατηγόρησαν κι εμένα που πέρασα
Ή που τελικά δεν ήρθα καν – κι ας ήμουν εκεί
Ύστερα κατηγορούσα τη ζωή, τη συγκυρία, την τύχη
Την τύχη ή τη μοίρα
Ή και τις δύο μαζί
Μετά από δίκες και δίκες, άρχισα να κατηγορώ κι εμένα
Άργησα, ε;
Ένας κόμπος οι απλωμένες φωτογραφίες
Μοιάζουν με αστερίες οι στίχοι που θυμίζουν
Έφταιξα – χαίρω πολύ
Ενοχή άγνοιας
Στο δίλημμα «ένοχος ή βλαξ»
Απάντησα
γ. όλα τα παραπάνω
Άδικα δάκρυα, ίσως κι άδικες χαρές
Χαρές και δάκρυα ανάγκης

εκεί ήταν το θέλω μου τελικά; κράτα το αν το βρεις
Σαν παιχνίδι ήταν, σα να έπαιζα συγκρουόμενα
Αλλά δεν σκέφτηκα πριν μπω στο αυτοκινητάκι
Πόσο σκεφτόμαστε άλλωστε πριν αρχίσουμε ένα παιχνίδι;
Μόνο όταν υπάρχει στοίχημα το σκέφτεται κανείς να παίξει ή όχι
Δεν είναι στενάχωρο τώρα
Είναι πίσω μου – πολύ
Λες και είμαι κάποιος άλλος εγώ
Είμαι
Μια συνεχής διεργασία η ζωή, είπε κάποια μου φωνή
Σκόνταψα σε εκείνη την πόρτα
Του σπιτιού που είχε ζήσει ο Κουν
Έτσι έλεγε απ’ έξω
Εσύ να δεις θα σκόνταψες κάπου αλλού μάλλον
Και κάπου θα σκοντάψει ο επόμενος, κάπου εγώ αύριο
Και σκέφτηκα μετά, κατηφορίζοντας, ότι πάντα σηκωνόμαστε
Μέχρι που κάποια στιγμή σηκωνόμαστε μαζί
Δε με νοιάζει ποιος σηκώνει ποιον
Το στοίχημα είναι – υποθέτω – πόσο κρατάει μετά ο καθένας
Αυτό που δημιουργούμε μαζί
Εμάς.

αιρετικές απόψεις περί ηθικής, μαζοχισμού, μικροαστισμού ..

2008-10-01T18:21:00.004+03:00

πολλές προσλαμβάνουσες, αυτές τις μέρες.. "χρωστάω" ένα ποστ εμπνευσμένο από αυτήν την φωτογραφία στα Εξάρχεια στην roadartist, είχα διάφορες σκέψεις περί απώλειας μετά από δύο αναρτήσεις που διάβασα πρόσφατα, αλλά μια συζήτηση σήμερα βαθιά κι έξυπνη (από τις σπάνιες) σε συνδυασμό με ένα θέμα με το οποίο ασχολούμαι τελευταία επαγγελματικά με οδήγησαν αλλού.. αφέθηκα στη διεργασία που λέμε στη δουλειά μας κι έφτασα εδώ.

σκέφτομαι ότι αιωρείται μια μεταηθική.

βλέπεις ανθρώπους να προβάλλουν ένα μικροαστικό πρότυπο ως lifestyle (χωρίς βέβαια να το καταλαβαίνουν συνήθως), να αναπαράγουν στερεότυπα ηθικής που είχαν οι γονείς τους. και μάλιστα να τα υποστηρίζουν με σθένος έως και έπαρση. κι όλο αυτό συνδυάζεται με μια underground σεξουαλική ζωή προκλητική, «εναλλακτική», που δεν αρκείται στην ομοφυλοφιλία, αλλά περνάει εύκολα στο σεξουαλικό μαζοχισμό.
υπάρχει μια αντίφαση, αν με πιάνεις. μπορεί να γίνει επικίνδυνο. επειδή είναι σα να τρέχει κανείς ταυτόχρονα με δύο ταχύτητες. από τη μία υπάρχει ένα ηθικίστικο φαίνεσθαι, αδιαφοροποίητο, που προφανώς μας πάει πίσω σε κοινωνικό επίπεδο κι από την άλλη μια προσπάθεια υπόγειας διαφοροποίησης, μια τάχα μου απελευθέρωση, που τελικά είναι απλά ένα αντίβαρο στο μικροαστισμό.
η εικόνα του παππού με το βασιλιά και το σκρίνιο (που λέει κι ένας φίλος), το σωστό και το λάθος της μαμάς, οι Τούρκοι είναι κακοί, οι φυλακισμένοι μαλάκες και η ορθοδοξία σώζει. ψευτοηθική οικογενειακή.
τι κάνει έναν άνθρωπο να την υιοθετήσει όμως; παρόλο που τελικά τον πιέζει; άλλοι λένε ότι αρκεί η βλακεία. άλλοι ότι βολεύεται κανείς – μιας και δεν χρειάζεται να διαφοροποιηθεί σε συνειδητό επίπεδο, δεν χρειάζεται να παλέψει για τίποτα, να κοιτάξει μέσα του για να βρει κάτι άλλο, διαφορετικό, κρατάει το ήδη δοσμένο, το εύκολο, αφού άλλωστε περιλαμβάνει αφορισμούς και θέσφατα.
όταν βλέπεις με έπαρση κι απαξίωση ό,τι έχεις μάθει πως δε χωράει στην ηθική της μαμάς, αυτό προϋποθέτει ότι έχεις βρεις έναν τρόπο να χωράς εσύ. και χωράς όταν είσαι ατσαλάκωτος. όταν δεν φαίνεσαι «ανήθικος». αρκεί να φαίνονται οι άλλοι.
η αντίφαση αυτή όμως γεννά μια γνωστική ασυμφωνία, πιέζει. η πίεση κάπου πρέπει να διοχετευτεί. κάπως πρέπει να διαχειριστεί κανείς τις ενοχές του – γιατί αν μη τι άλλο στην ηθική της μαμάς δε χωράει η ομοφυλοφιλία.
εκεί μπαίνει το σεξ. η μαζοχιστική πρακτική, λοιπόν, μπορεί άνετα να παίζει το ρόλο της τιμωρίας που πηγάζει από αυτή την εσωτερική αίσθηση ενοχής. ή μια άλλη άποψη είναι ότι η τάση στο σεξουαλικό μαζοχισμό μπορεί να είναι μια προσπάθεια δραπέτευσης από τον εαυτό. γιατί τελικά υπάρχουν ακόμα μερικοί άνθρωποι που θεωρούν το σεξ ξεκομμένο από την υπόλοιπη ζωή τους. ότι δεν έχει προεκτάσεις. ότι υποδύονται ρόλους και είναι άλλοι την ώρα του σεξ κι άλλοι την υπόλοιπη μέρα. η επίγνωση της πραγματικότητας, η υιοθέτηση μιας ηθικής που δεν χωράει τους ίδιους που την φέρουν, είναι δυσάρεστη, δύσκολη στη διαχείριση, αδύνατη κατά τη γνώμη μου.

εύλογα το άτομο ωθείται στο να δραπετεύσει από αυτήν, άλλωστε η απώλεια του ελέγχου το απελευθερώνει από τη δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις. από την ευθύνη του εαυτού του. όπως ακριβώς δεν πήρε την ευθύνη της διαφοροποίησής του και της διαμόρφωσης της δικής του ηθικής, αλλά υιοθετεί την μικροαστική ηθική που βρήκε έτοιμη – που δεν έχει χώρο για αυτόν.

μακριά από μένα οποιαδήποτε κριτική στην οποιαδήποτε σεξουαλική πρακτική. αντιθέτως. είμαι κι εγώ μέσα σε αυτές όπως οι περισσότεροι από εμάς.

αλλά ποτέ δεν θα πω ότι έτσι γουστάρω, γιατί απλά έτσι γουστάρω. είμαι από τους ξυνούς, καταθλιπτικούς, μίζερους τύπους που πιστεύουν ότι πάντα υπάρχει ένα γιατί από κάτω. κι ας μη μας αρέσει.

κι αν ξεδίπλωσα συλλογισμούς στο μυαλό μου για το θεματάκι αυτό, είναι επειδή είδα αυτή τη "δραπέτευση" γύρω μου και δεν μπορούσα να καταλάβω πως λειτουργούσε, γιατί υπήρχε. και κυρίως γιατί με ενοχλεί πάντα αυτή η μικροαστική ηθική. η ηθική του βγάζω τον άλλον μαλάκα, ανήθικο κλπ για να εξυπηρετήσω την ατσαλάκωτη, ηθική εικόνα που έχω για μένα.

την καλησπέρα μου!

δειλές συμπληγάδες

2008-09-17T19:59:00.005+03:00

Επιτέλους έκλεισα την πόρτα πίσω μου – κράτησα την ανάσα μου να χαρώ την ησυχία
Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Το μάτι μου έπεσε στο στίχο του Εμπειρίκου – τον είχα σταμπάρει από πολύ παλιά
Άσπρο στο σώμα σου και κίτρινο στις τσιμινιέρες
Τον είχα επιστρατεύσει κιόλας, όταν ένιωθα την ανάγκη να αποδώσω την ευθύνη στην ποίηση
Διότι βαρέθηκες τα βρωμερά νερά των αγκυροβολίων
Θυμήθηκα το τέλμα, την απραξία – το συναίσθημα του αβοήθητου
Εσύ που αγάπησες τις μακρινές σποράδες
Αναρωτήθηκα: εγώ ήμουν; Πώς έφτασα εκεί; Γιατί; Το διάλεξα; Το μεγάλωσα; Το συνέχισα; Γιατί;
Εσύ που σήκωσες τα πιο ψηλά μπαϊράκια
Σήκωσα το βλέμμα. Παντού μαύρα σύννεφα – σα να έκλεισε κάποιος την πόρτα του ουρανού
Εσύ που πλέχεις ξέθαρρα στις πιο επικίνδυνες σπιλιάδες
Το ρολόι στις οχτώ παρά πέντε. Σκοτάδι σιγά σιγά. Από μικρός δε φοβόμουν το σκοτάδι. Μάρεσε μάλλον.
Χαίρε πού αφέθηκες να γοητευθείς απ’ τις σειρήνες
Να απόδωσα σωστά άραγε μες στο μυαλό μου τον Εμπειρίκο; Ή μήπως να τον εκμεταλλεύτηκα για να διώξω τις ενοχές.
Χαίρε που δε φοβήθηκες ποτέ τις συμπληγάδες.
Ή μήπως τελικά νάναι αυτό που μου λένε, ότι έχω άγνοια κινδύνου;

υγ ήθελα να γράψω για πολλά, δεν ξέρω καν για πόσα.. τελικά θα τα κρατήσω για μένα, για μια άλλη φορά ίσως. καλησπέρα σε όλους κι ένα μεγάλο καλωσόρισμα για τους νέους επισκέπτες!

9 χρόνια σε 10 λεπτά

2008-08-31T17:29:00.004+03:00

κι εκεί που πας ήρεμος ήρεμος στη δουλειά σου Παρασκευή πρωί να ξεμπερδεύεις και με αυτήν την ρημαδοβδομάδα, τσουπ!
τι το θελα να περάσω διερευνητικά το βλέμμα μου από το ταχυφαγείο (όπως θα έλεγε κι ο παπούς μου) στη γωνία Ακαδημίας και Μπενάκη;
η ανέμελη όψη της νιότης μου'ρθε κατακέφαλα!
προς στιγμήν σκέφτηκα: δεν έχουν σχολείο αυτά; τι τα βγάζουν στους δρόμους έτσι;
αμέσως επανήλθα στα κανονικά μου και συνειδητοποίησα ότι προφανώς και δεν έχουν σχολείο, γιατί είναι οι φετινοί επιτυχόντες στα πανεπιστήμια..
και με έναν γρήγορο υπολογισμό, κατάλαβα (απότομα, η αλήθεια είναι) ότι πάνε 9 ολόκληρα χρόνια από τότε που ήμουν εγώ στον Γρηγόρη και χαλβάδιαζα ανέμελα κι ένας "κύριος" με πουκάμισο πήγαινε στη δουλειά του απελπισμένος εξαιτίας μου..
επειδή όμως οι μηχανισμοί μου ακόμα δουλεύουν ήδη φτάνοντας στην Πανεπιστημίου είχα αρχίσει να κάνω έναν μίνι-απολογισμό αυτών των 9 ετών για να νιώσω καλά με τον εαυτό μου.. (αυτό με τη μανία μου να κάνω για τα πάντα απολογισμούς, λίστες, καταλόγους, κλπ πρέπει να το κοιτάξω μάλλον - εγώ το εντάσσω στον ψυχαναγκασμό μου, εσείς;)
και κάνοντας τον απολογισμό, ενώ προσπαθούσα να μην τρακάρω με τους υπόλοιπους πεζούς (μιας και κανείς δεν κοιτάζει δεξιά ή αριστερά του όταν περπατάει στην Αθήνα), χάρηκα. θυμήθηκα πολλά, σκέφτηκα ότι κέρδισα πολλά αυτά τα χρόνια, ότι παράλληλα έχασα ανθρώπους, αλλά κράτησα κιόλας άλλους, κατάλαβα ότι έχω κατακτήσει έναν άλλο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς σε σχέση με τότε (αυτό έλειπε, θα μου πείτε) και ξαναχάρηκα.
και φτάνοντας - καλώς ή κακώς - στη δουλειά, θυμήθηκα κάποια λόγια που είχε πει σε μια συναυλία η Χάρις Αλεξίου ως εισαγωγή για την Πανσεληνό.
και ακόμα πιο χαρούμενος με τον ευατό μου, που μέσα σε 10 λεπτά κατάφερα α) να καταπολεμήσω την απελπισία μου που μεγάλωσα, β) να κάνω έναν μίνι-απολογισμό της ζωής μου τα τελευταία 9 χρόνια, γ)να χαρώ με αυτό και δ) να βρω το μουσικό χαλί για όλη αυτήν την κινητικότητα του μυαλού μου, λέω να μοιραστώ μαζί σας τα λόγια της Χαρούλας (θα μου πείτε άλλο να τα διαβάζουμε κι άλλο να τα ακούμε, προφανώς στο γραπτό χάνει, αλλά μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας..):

"όταν ξεκίνησα να τραγουδάω
ήμουν ένα παιδί
είμαι και τώρα..

κι ερωτεύτηκα
και μεγάλωσα

και ξαναερωτεύτηκα
και ξαναμεγάλωσα

κι ερωτεύτηκα πάλι
κι όταν ερωτεύτηκα πιο δυνατά από τις άλλες φορές

ξανάγινα παιδί
και...
ξαναερωτεύτηκα

κι όλα αυτά τα χρόνια κοντά σας
έχω μοιραστεί τόσα πολλά πράγματα
έχω αγαπήσει
έχω πονέσει
έχω ξεχάσει τις στεναχώριες,
το'χω γλεντήσει μαζί σας
κι έτσι θα κάνω
έτσι θα κάνω μέχρι το τέλος.."

υγ α μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τον Θέμη για την αφορμή που μου έδωσε με το δικό του ποστ
υγ2 μετά τα τελευταία, μου/σας χρωστούσα κάτι πιο αλέγκρο, νομίζω..

black n white.. only.

2008-08-18T21:32:00.005+03:00

Ξύπνησε αγχωμένος. Πρώτη μέρα δουλειάς – πώς να μην αργήσει.. Γυμνός όπως ήταν σηκώθηκε, έφτιαξε μηχανικά τον καφέ του, άναψε ακόμα πιο μηχανικά ένα τσιγάρο και προσπάθησε να συνειδητοποιήσει ότι ξύπνησε. Άνοιξε το λαπτοπ παράλληλα, έτσι για να χαζέψει καμιά είδηση μαζί με το τσιγάρο και τον καφέ. Και είδε το μέιλ. Το άνοιξε και το στομάχι του μαγκώθηκε. Αυτόματη αντίδραση. Άρχισε να διαβάζει.

«Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μπερδεμένη πολιτεία ζούσαν ο V και ο Λ. Τυχαία, μια μέρα συνάντησαν ο ένας τον άλλον. Χαμογέλασαν και μέρα με τη μέρα, άρχισαν χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν να χτίζουν ένα σπίτι. Δεν τους φάνηκε εύκολο, από τις πρώτες κιόλας μέρες. Ο καιρός ήταν βροχερός, οι γείτονες καχύποπτοι, τα υλικά ακριβά, άσε που δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στο πώς ήθελαν να είναι το σπίτι τους ακριβώς. Άλλο είχε στο μυαλό του ο V, άλλο ο Λ. Είχαν μαζέψει υλικά για το σπίτι τους από παλιότερα σπίτια, από το πατρικό τους, από σπίτια που ποτέ δεν έγιναν σπίτια ή από τα απομεινάρια παλιών σπιτιών. Μιας και δεν είχαν κάποιον έμπειρο αρχιτέκτονα να τους βοηθήσει στο σχέδιο ή εργολάβους να τους καθοδηγήσουν στο χτίσιμο, συχνά διαφωνούσαν. Έβαζαν τα υλικά το ένα πάνω στο άλλο, άλλοτε ενθουσιασμένοι, άλλοτε κουρασμένοι, μερικές φορές χωρίς καν να συζητήσουν για το πώς θα ήταν καλύτερο να τοποθετηθούν. Το σπίτι παρόλο που φορές φορές έμπαζε, ιδίως τις χειμωνιάτικες νύχτες - είχε με τον καιρό αρχίζει να γίνεται όμορφο. Μέσα και έξω. Ο V και ο Λ περνούσαν καλά στο σπίτι, γελούσαν, έκαναν βόλτες, μαγείρευαν.. Έκαναν προσπάθειες να βελτιώσουν την επικοινωνία τους. Κάποιες φορές όμως τσακώνονταν. Εκείνες τις φορές, οι γείτονες από τα διπλανά σπίτια άκουγαν τον V και τον Λ να γκρεμίζουν κομμάτια του σπιτιού τους, ακόμα και να τα πετάνε ο ένας στον άλλον. Κάποιοι προσπάθησαν να τους εξηγήσουν ότι τα κομμάτια που πετούσαν ήταν κομμάτια του σπιτιού τους. Αυτού του σπιτιού που προσπαθούσαν τόσους μήνες να το χτίσουν μαζί. Εκείνοι, τίποτα. Είχαν αφήσει τον πόνο να γίνει θυμός και μετά από τόσο καιρό δυσκολεύονταν να βρουν ποιο συναίσθημα είχε έρθει πρώτο. Ωστόσο, μέσα από αυτές τις δοκιμασίες – που συχνά οι ίδιοι έβαζαν στους ευατούς τους χωρίς να το καταλαβαίνουν καλά καλά – το σπίτι είχε καταφέρει να αντέξει όχι μόνο στη βροχή και τον αέρα, αλλά και στις ζημιές του V και του Λ. Η τελευταία τους διαφωνία έληξε με τον V και τον Λ αγκαλιασμένους, με δάκρυα στα μάτια. Ήταν πάρα πολύ στεναχωρημένοι. Συζήτησαν ξανά και ξανά τις διαφορές τους. Ήρεμα κι έντονα. Συζήτησαν και τα αντικειμενικά εμπόδια που στο μεταξύ είχαν εμφανιστεί. Αυτή τη φορά οι γείτονες δεν τους άκουσαν. Ένιωσαν συναισθήματα σεβασμού για το σπίτι τους και δεν πείραξαν τίποτα. Και κατέληξαν στο ότι το σπίτι έπρεπε ή να μείνει μισοάδειο ή να το αφήσουν μισόχτιστο. Και έτσι τα βλέμματά τους απέφυγαν το σπίτι τους. Και εκείνοι πήραν το δρόμο της επιστροφής. Ο θυμός έφυγε και πήρε τη θέση του ο πόνος. Δικαιωματικά. Κι έμειναν από μακριά να κοιτάζουν το άδειο και μισόχτιστο σπίτι τους. Και να θυμούνται πώς ένιωθαν τότε που ζούσαν μέσα του. Και έτσι, ο πόνος έγινε το πρώτο υλικό που θα χρησιμοποιούσε ο καθένας τους στην επόμενη προσπάθεια να χτίσουν ένα σπίτι. Χωριστά όμως αυτή τη φορά».

Σκούπισε τα μάτια του. Το στομάχι ακόμα στη μέγκενη. Έπιασε το τηλέφωνο. Το άφησε αμέσως – σα να ηλεκτρίστηκε. Κοίταξε το ρολόι. Είχε ήδη αργήσει. Τα άφησε όλα όπως ήταν. Τον καφέ γεμάτο ακόμα, το τσιγάρο να καπνίζει στο τασάκι και το λαπτοπ να καίει. Ωραία ξεκινάει πάλι η σεζόν, σκέφτηκε και κατηφόρισε γρήγορα τα στενά των Εξαρχείων.

..αφιερωμένο..

2008-08-12T23:11:00.008+03:00

Αύγουστος, φώτα στην παραλία

τα πλοία φεύγουν για τα νησιά

Φεύγουν οι φίλοι, φεύγουν τα πλοία…

ξαγρύπνησα μα είναι αργά

Ήρθε ο Σεπτέμβρης, ήρθε ο χειμώνας

στην παραλία τη σκοτεινή…

Χάθηκα μες στη ζωή μου

Χάθηκες μέσα στη βροχή…

ΥΓ είναι γεγονός ότι δεν επανέρχομαι εύθυμα.. έχω ωστόσο από νωρίς απενοχοποιήσει το δικαίωμα σε οποιοδήποτε συναίσθημα, επιλέγω λοιπόν να ξεκινήσει η σεζόν με στίχους της Λούλας Αναγνωστάκη.. και βλέπουμε! καλώς σας βρήκα και πάλι

intermission

2008-07-31T20:00:00.003+03:00

κι ύστερα - ως εκ θαύματος - ήρθαν οι διακοπές..
χτύπησε δυνατά το ξυπνητήρι, έπεσε από το τραπεζάκι και τον ξύπνησε κι αυτόν.
και του είπε ότι τώρα είναι η ευκαιρία σου για φέτος να πας διακοπές!
τώρα είναι η ευκαιρία σου να βγάλεις το τζιν και να φορέσεις το μαγιώ (ιδανικά, δε, ούτε αυτό)
η ευκαιρία σου να πεις σε όλους και σε όλα
"αφήστε με τώρα για λίγο, δε θέλω να με απασχολεί τίποτα άλλο εκτός απτό να χαρώ αυτές τις μέρες"
και να πάρεις μαζί σου τα απαραίτητα
τη χαρά σου, την ηρεμία σου, την σιωπή σου, το χαμόγελό σου
ααα, και το νου σου, φίλε
τη βαλίτσα με τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις
άφησέ την σπίτι
εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, εκεί θα την βρεις όταν γυρίσεις.
εκεί θα είναι όλα και θα σε περιμένουν
αλλά τώρα εσύ πρέπει να τα αφήσεις και να φύγεις.
τον δρόμο τον ξέρεις,
στο χέρι σου είναι πόσο γρήγορα ή αργά θα τον ανέβεις..

self-trapped

2008-07-18T20:53:00.005+03:00

Πάλι. Άργησε να ξυπνήσει. Μισή ώρα αργότερα στη δουλειά.

Ε, και; Πόσο γρήγορα να περπατήσει άλλωστε κανείς στην Ομόνοια..

Ζέστη – λιγότερη σήμερα.

Κάποια στιγμή του πέρασε από το μυαλό στη δουλειά αυτή η γαμημένη σκέψη.

Πόσο εύκολα αυτό-παγιδεύεται κανείς;

Πόσο εύκολα δηλαδή περιορίζει το «χώρο δράσης» του;

Το πεδίο σκέψης του, ίσως.

Αυτή είναι η δουλειά σου. Αυτό είναι το γραφείο σου. Αυτή είναι η σχολή σου. Αυτό είναι το αντικείμενό σου.

Αυτό είναι το σπίτι σου. Αυτή είναι η πόλη σου.

Αυτή ήταν η σχέση της ζωής σου. Αυτό ήταν το καλύτερο γαμήσι. Αυτός ήταν ο ανεκπλήρωτος έρωτάς σου.

Αυτή είναι η ζωή σου.

Κι αν δεν είναι μόνο αυτά;

Κι αν αυτά είναι όσα πρόλαβες; Ή σε όσα έμεινες; Ή όσα νόμιζες ότι ήταν;

Τότε ποια είναι τα άλλα;

Το βλέμμα ανοίγει. Φτάνει ως τον Υμηττό.

Κι όμως. Έτσι νομίζει. Φτάνει πιο πέρα. Πιο πίσω, πιο βαθιά.

Αρκεί να το καταλάβει.

Θυμήθηκε τις περιόδους της ζωής του που βρέθηκε μπροστά σε μια αρχή – εσκεμμένα και μη.

Τότε το βλέμμα σα να έφτανε πιο πέρα. Να ήταν πιο ανοιχτά τα μάτια τότε άραγε;

Το λεωφορείο το μεσημέρι άργησε μισή ώρα.

Όση είχε καθυστερήσει το πρωί να φτάσει στο γραφείο.

Κι αυτός έμεινε να κοιτάζει τα δύο κινεζάκια πάνω στη μοτοσικλέτα του μπαμπά..

Και μπαίνοντας επιτέλους στο λεωφορείο θυμήθηκε το στίχο του Μιχάλη Κατσαρού:

«Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ».

Κι αφού φόρεσε τα ακουστικά, έκλεισε τα μάτια.

10+1

2008-07-10T10:13:00.002+03:00

επειδή η τέχνη μπορεί να σας έπεσε βαριά καλοκαιριάτικα κι επειδή μ'αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου, αποφάσισα να παίξω κι εγώ αυτό το παιχνίδι στο οποίο μοιράζομαι μαζί σας 10+1 άχρηστες πληροφορίες για μένα - κι ας μη με κάλεσε κανείς, πήρα το θάρρος, εύκολα σχετικά! Ιδού:

1.Μου αρέσει να τσακώνομαι στο δρόμο, στα τρένα, τα λεωφορεία, κλπ με ανθρώπους που συμπεριφέρονται ρατσιστικά (κυρίως σε μετανάστες).

2.Δεν ξέρω να οδηγώ – τη μοναδική φορά που προσπάθησα παραλίγο να πέσω σε μια βιτρίνα με ψυγεία.

3.Ενημερώνομαι καθημερινά, διαβάζοντας έξι εφημερίδες στο διαδίκτυο – εκτός από τα αθλητικά, βέβαια.

4.Φοράω 49 νούμερο παπούτσι.

5.Έχω μια μοναδική ικανότητα να αναβάλλω τα πάντα, από το πιο ανούσιο μέχρι το πιο σημαντικό - μάλλον το κάνω για να μη νιώθω ότι πιέζομαι.

6.Στις δημόσιες υπηρεσίες, περιμένω να αδειάσει το γκισέ της εκάστοτε νεαρής υπαλλήλου ώστε να απευθυνθώ σε αυτήν και να τύχω καλύτερης μεταχείρισης.

7.Απολαμβάνω να κάνω (διακριτικά, συνήθως) ειρωνικές παρατηρήσεις σε όσους νομίζουν ότι πηγαίνουν στο θέατρο ή τον κινηματογράφο για να πουν τα νέα τους με τους φίλους τους που είχαν να δουν καιρό.

8.Στα 10 μου αποφάσισα να φτιάξω μια μυστική οργάνωση με σκοπό να παρακολουθώ και να κατασκοπεύω όλη τη γειτονιά. Η οργάνωση διέθετε καταστατικό, σύμβολο, μέλη και αναλυτικά αρχεία των καθημερινών κινήσεων οποιουδήποτε ενέπιπτε στο οπτικό μου πεδίο. Α, επίσης και κιάλια.

9.Μέχρι και στο Γυμνάσιο είχα την εμφάνιση του κλασικού φυτού, ευτυχώς από το Λύκειο και μετά άρχισα να κάνω διορθωτικές κινήσεις (κάλλιο αργά..).

10.Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να αποφύγω να είμαι ειρωνικός, όχι μόνο σε τσακωμούς, αλλά και σε απλές καθημερινές συζητήσεις, στις δημόσιες υπηρεσίες, στη δουλειά μου, ακόμα και στο φλερτ..

11.Η πρώτη λέξη που έβγαλα από το στόμα μου ήταν «ουχί».

Άμλετ, schaubühne

2008-07-08T17:04:00.002+03:00

επιτέλους.. Θέατρο!

καταπληκτική η χθεσινή πρώτη παγκόσμια πρεμιέρα της νέας παράστασης της schaubühne

δεν έχω λόγια, οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παραπέμψω στο δημιουργό Τόμας Οστερμάγιερ και στη συνέντευξη που έδωσε στην Ελευθεροτυπία πριν κάποιες βδομάδες:

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=21.06.2008,id=74567008

αόρατοι κι εφήμεροι, εμείς.

2008-07-03T20:02:00.006+03:00

Έχω ένα καλό κουσούρι (μεταξύ άλλων, πάντα). Αφού δω μια παράσταση που μου αρέσει, ψάχνω στο ίντερνετ οτιδήποτε έχει γραφτεί για αυτήν, για το έργο, τη σκηνοθεσία, τους συντελεστές κοκ. Σήμερα, ζώντας μια ακόμη ατέλειωτη καλοκαιρινή μέρα αργομισθίας, εντόπισα στο λαπτοπ μου ένα απόσπασμα από μια κριτική στην Ελευθεροτυπία για την παράσταση της Αριάν Μνούσκιν, τους «Εφήμερους», που ανέβηκε πέρσι στο Φεστιβάλ Αθηνών. Περιγράφει μια σκηνή της παράστασης:

«…Δικαστικός κλητήρας καταμετρά σε ένα μίζερο σαλονάκι τα ευτελή υλικά αγαθά του. Η μουδιασμένη ιδιοκτήτρια τρέμει. Δύο χρόνια απλήρωτο νοίκι. «Φαίνεται πουθενά ότι εισπράττετε λεφτά;» τη ρωτά. «Όχι». «Δεν υπάρχετε!» την αποστομώνει ο κλητήρας, συνεχίζοντας την καταγραφή…»

Θυμήθηκα αμέσως ότι είχα ανατριχιάσει με την απάντηση του κλητήρα.

“Vous n’ existez pas.”

Και κατάλαβα εκ των υστέρων ότι ανατρίχιασα επειδή ένιωσα πόσο δίκιο είχε ο κλητήρας. Πόσο πολύ, όντως, υπάρχει μες στη ζωή μας αυτή η αντίληψη. Ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν εισόδημα είναι αόρατοι. Δεν είναι «σαν εμάς», δεν μας αφορούν. Αντίστοιχα, το ίδιο συμβαίνει με όσους ανθρώπους διαφέρουν από το πρότυπο του μέσου λευκού δυτικού, ο οποίος εργάζεται – μανιωδώς συνήθως – ώστε να έχει σπίτι, αυτοκίνητο, κήπο, σκύλο, εξοχικό και πάει λέγοντας. Το καταναλωτικό πρότυπο, βουτηγμένοι στο οποίο μεγαλώσαμε όλοι, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Αντίθετα, αφήνει όποιον δεν μπορεί να παίξει με τους όρους του – και άρα δε μπορεί να εξυπηρετήσει την επιβίωσή του – εκτός, στο περιθώριο.

Ανύπαρκτοι, λοιπόν.

Σύμφωνα με το δικαστικό κλητήρα, όσοι δεν φαίνεται να εισπράττουν λεφτά, είναι ανύπαρκτοι. Σύμφωνα με τους περισσότερους από εμάς, όποιος δεν φαίνεται να κάνει ακριβώς το ίδιο με τον διπλανό του, ακριβώς αυτό που ζητάει η κοινωνία ώστε να θεωρείται κανονικός, χρήσιμος, κλπ είναι επίσης ανύπαρκτος.

Αόρατος.

Όταν δεν βλέπουμε τον Άλλο δίπλα μας, δεν τον ακούμε κιόλας, δεν μιλάμε για αυτόν.

Σιωπή.

Η μη ορατότητα και η σιωπή ίσως να ενισχύουν την αυτό-εικόνα μιας κοινωνίας που δεν κινδυνεύει.

Ωστόσο – επειδή πάντα υπάρχει ελπίδα, ή τουλάχιστον «πρέπει» να υπάρχει – όσο οι άνθρωποι έρχονται σε πιο κοντινή επαφή μεταξύ τους, τόσο υποχωρεί η τάση τους να προσεγγίζουν τους άλλους ανθρώπους με βάση κατηγορίες (πχ str8-bi-gay, λευκός-μαύρος, ψηλός-κοντός).

Και σιγά σιγά η συμπάθεια και η κατανόηση βρίσκουν το χώρο τους.

Λυσσασμένη Γάτα, schaubühne

2008-07-02T10:10:00.014+03:00

Ψέμα

Εμμονή

Σύγκρουση

Πατέρας

Ομοφυλοφιλία

Καταπίεση
Φόβος

Σεξ

"Αγία" Οικογένεια

Αυτοκαταστροφή

Εγωισμός

Γιος

Αλληλοσπαραγμός

Ανταγωνισμός

Αλκοόλ

Οργή

Λύσσα

Αγάπη

Πόνος

ΑΛΗΘΕΙΑ

περί αλήθειας

2008-07-01T13:23:00.001+03:00

"στο λέω τώρα που η αλήθεια δεν πληγώνει"

πότε έρχεται αυτή η στιγμή;

που μπορείς να πεις την αλήθεια χωρίς να πληγωθείς ούτε εσύ ούτε ο άλλος άνθρωπος;

και γιατί να μην μπορούμε πάντα να πούμε την αλήθεια;

γιατί έχουμε μάθει ότι πονάει η ειλικρίνεια;

γιατί έχουμε μάθει ότι πρέπει να κρατάμε ισορροπίες;

και κάποια πράγματα κάνει να τα λέμε και κάποια άλλα όχι;

περιμένω τη στιγμή που η αλήθεια δε θα πληγώνει.

δε θα πληγώνει επειδή θα έχουμε καταφέρει όλοι να μην είμαστε τόσο εγωιστές ή τόσο στενόμυαλοι ή τόσο μίζεροι.

η αλήθεια του καθενός μας είναι οι σκέψεις του, τα συναισθήματά του, οι συμπεριφορές του, οι αξίες του, ο πόνος του, η ζωή του..

όταν το καταλάβουμε και το σεβαστούμε αυτό θα μπορούμε να ακούμε οποιαδήποτε αλήθεια χωρίς να πονάμε ή να ζηλεύουμε ή να εκνευριζόμαστε.

ή ακόμα κι αν πονάμε, ζηλεύουμε ή εκνευριζόμαστε, πάλι θα μπορούμε να το διαχειριζόμαστε αυτό ως την δική μας αλήθεια, την οποία θα πρέπει να σεβαστεί ο άλλος.

σας μπέρδεψα ε;

να δεις, θα φταίει που είμαι μπερδεμένος κι εγώ!

ΥΓ μου έβαλε δύσκολα ο mahler76 τελικά :)

αμήχανα χαμόγελα..

2008-06-30T11:24:00.003+03:00

Η συνάντησή τους μόλις είχε τελειώσει. Βαρύ συναίσθημα. Κι ακόμα πιο βαρύ μιας και η έκφρασή του πρέπει να είναι περιορισμένη. Σπάνια είχε αντιμετωπίσει στη δουλειά κάτι τέτοιο. Να φεύγει κάποιος ή κάποια από το γραφείο και να μην έχει που να πάει. Και αυτός να μην μπορεί να τον/την βοηθήσει. Η ιστορία κλασική. Για τα δεδομένα της δουλειάς. Κακοποίηση από τον σύζυγο. Σωματική, ψυχολογική, λεκτική. Καταπίεση. Ξύλο. Απαγορεύσεις. Μοναξιά. «Δεν έχω κανέναν.» «Ήρθα στην Ελλάδα όταν τον γνώρισα κι άφησα πίσω μου μια ζωή για να ζήσω μια καλύτερη, αλλά..» Είχε μια περίεργη γοητεία αυτή η γυναίκα. Ξανθά μαλλιά, γαλάζια μάτια, την φαντάστηκε προς στιγμήν να μαγειρεύει παραδοσιακά γλυκά της πατρίδας της, να βγάζει την ποδιά και να φιλάει το μωρό της. Χαμογελαστή. Και μέσα στην κρίση, τώρα, χαμογελούσε που και που. Αμήχανα, αλλά χαμογελούσε. Της υποσχέθηκε να κάνει ό,τι μπορεί το συντομότερο. Έψαξε στα χαρτιά του. Συνειδητοποίησε ότι μόνο τέσσερα καταφύγια υπήρχαν αυτή τη στιγμή στην Αθήνα. Δηλαδή μάξιμουμ 70 θέσεις. Πήρε τηλέφωνο σε όλα. Με την ιδέα ότι αυτή η γυναίκα θα κοιμόταν πάλι στα σκαλιά της εκκλησίας, πείσμωνε ακόμα πιο πολύ. Η απάντηση ήταν ίδια από όλους «δεν υπάρχει άδειο κρεβάτι, δυστυχώς». Παραλίγο να βγάλει το θυμό του, σε αυτές τις φωνές στην άλλη άκρη του τηλεφώνου, αλλά σκέφτηκε ότι την ίδια δουλειά κάνουν, δεν είχε νόημα. Δε φταιν αυτοί. Φταίει ότι αυτή η γυναίκα ατύχησε σε μία χώρα που δεν προβλέπει πολλά πράγματα για όσους ατυχήσουν. Σε ένα κράτος που δεν έχει ενοχές που δε μπορεί να βοηθήσει τους πολίτες του να μη χάσουν την αξιοπρέπειά τους. Δεν υπάρχει πρόνοια, όντως. Τα κρούσματα της ενδο-οικογενειακής βίας και του trafficking είναι πολλαπλάσια των θέσεων σε καταφύγια και ξενώνες. Οπότε; Οπότε για όσους περισσεύουν, το κράτος λυπάται αλλά δε μπορεί να κάνει τίποτα. Ματαίωση. Απελπισία για τη γυναίκα που θα κοιμηθεί πάλι στο δρόμο, επειδή αν γυρίσει σπίτι της θα κινδυνεύει η ζωή της. Απόγνωση και για τον ίδιο, που δε μπορεί να κάνει τίποτα. Μοναξιά. Και κάπου εκεί είναι που νιώθει ότι φταίμε όλοι. Κι αυτό που ονομάζουμε κράτος και πολιτεία που αδιαφορεί και σηκώνει τα χέρια ψηλά, λες και είναι αβοήθητη. Και εμείς επειδή δεν ξέρουμε τίποτα για όλους αυτούς τους ανθρώπους δίπλα μας, πολύ κοντά μας. Και όλοι μας, επειδή δεν κάνουμε τίποτα για αυτό. Δεν είναι δική μας δουλειά θα μου πεις. Κι όμως, είναι. Οτιδήποτε αφορά τον άνθρωπο δίπλα σου και του στερεί το δικαίωμα να ζήσει μια ζωή με τις ίδιες ελευθερίες και τα ίδια δικαιώματα με σένα, είναι και δική σου δουλειά. Με αυτές τις σκέψεις, γύρισε τα πάνω κάτω εκείνο το απόγευμα. Με την εικόνα και τις μυρωδιές των παραδοσιακών γλυκών εκείνης της μακρινής χώρας σφηνωμένη στο μυαλό του. Και με το χαμόγελο αυτής της γυναίκας να τον σπρώχνει να κάνει όντως ό,τι μπορεί. Και τελικά βρέθηκε ένα κρεβάτι, ως προσωρινή λύση, παράτυπα σχεδόν, έπρεπε να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη της παράκαμψης της γραφειοκρατίας. Την ανέλαβε, ανυπομονώντας να πάρει τηλέφωνο τη γυναίκα και να της ανακοινώσει ότι τα κατάφεραν..

ΥΓ Η γυναίκα με το αμήχανο χαμόγελο προτίμησε τελικά να κοιμηθεί κι απόψε στα σκαλιά της εκκλησίας. Αν πήγαινε στο καταφύγιο που βρέθηκε θα έχανε τη δουλειά της: τα ωράρια δεν συντονίζονταν και υπάρχει συγκεκριμένη ώρα που κλειδώνουν οι πόρτες του ξενώνα. Ματαίωση, πάλι. Καληνύχτα..

όμορφα.. isn't it?

2008-06-29T19:23:00.004+03:00

Μ' αυτά και μ' εκείνα πέρασε ένας χρόνος από τότε που αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το διαδίκτυο ως μέσο καταγραφής, προβληματισμού, επικοινωνίας, μοιράσματος.

Όμορφα είναι ως τώρα.

Όμορφα, γιατί μου αρέσει να βλέπω σκέψεις μου καταγραμμένες και πλαισιωμένες με οτιδήποτε θεωρώ ότι ταιριάζει κάθε φορά.

Όμορφα, γιατί ανατρέχω στα ποστ και στα συναισθήματα στιγμών αυτού του χρόνου.

Όμορφα, γιατί αν δεν ήταν αυτό το μπλογκ πολλές από τις σκέψεις μου θα έρχονταν και θα περνούσαν έτσι, χωρίς να γίνουν λέξεις.

Όμορφα, γιατί ακόμα κι αν γίνονται λέξεις οι σκέψεις μου θα έμεναν σε μένα - άντε και σε δυο τρεις δικούς μου ανθρώπους.

Όμορφα, γιατί το μοίρασμα αυτό είναι αμφίπλευρο κι έτσι νιώθω μια συλλογικότητα - ακόμα κι αν είναι τόσο αχανής κι απρόσωπη.

Όμορφα, γιατί τέλος πάντων είμαι και εγωκεντρικός και μου αρέσω όταν με διαβάζω.

Χαζεύοντας τις σελίδες αυτού του χρόνου μου και αντιπαραβάλλοντάς τες με άλλες σελίδες άλλων μπλόγκερς συνειδητοποίησα ότι σπάνια τα ποστ μου έχουν ημερολογιακό ή "αυτοβιογραφικό" χαρακτήρα.

Προς στιγμήν προβληματίστηκα, σκέφτηκα ότι αυτό μπορεί να δείχνει μια αποφυγή προσωπικής έκθεσης. Ωστόσο, είναι προφανές ότι οτιδήποτε κι αν γράφει κανείς, οτιδήποτε κι αν πλαισιώνει τις σελίδες του καθενός είναι ενδεικτικό της προσωπικότητάς του.

Οπότε κατέληξα ότι στην πορεία αυτού του χρόνου επέλεξα - χωρίς ίσως καλά καλά να το καταλάβω - να "εκτεθώ" με αυτόν τον τρόπο, τον πιο έμμεσο.

Και μ' άρεσε.

Συνεχίζω λοιπόν.

Επιδιώκοντας κι απολαμβάνοντας τη διάδραση.

Και παρακολουθώντας - στο μέτρο του δυνατού - αυτό το όμορφο μοίρασμα να απλώνεται ολοένα και πιο πολύ από τις οθόνες των υπολογιστών μας.

Καλή μας τύχη!

ΥΓ Τη φωτογραφία που ακολουθεί την επέλεξα αυθόρμητα χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο νιώθοντας ότι ταιριάζει. Στην πορεία ωστόσο κατάλαβα ότι επιλέγοντας μια φωτογραφία που δείχνει τη θέα που έχω από το σπίτι μου ίσως και να κάνω ένα - έμμεσο πάλι - βήμα προσωπικής "έκθεσης", ως επανόρθωση. Αυτά!

έτσι.. επώδυνα κι υποσυνείδητα..

2008-06-27T09:54:00.003+03:00

..μη με ρωτάς γιατί πονώ τα μάτια σου όταν κοιτάζω

Σηκώθηκε από το κρεβάτι αργά. Για λίγο πέρασε από το μυαλό του η χθεσινοβραδινή τους εικόνα. Την έδιωξε. Ή προσπάθησε, τουλάχιστον. Αυτή ήταν η απόφασή του, άλλωστε. Έσυρε τα πόδια του μουρμουρίζοντας κάτι απροσδιόριστο σε επιθετικό τόνο. Καφές, τσιγάρο, ήλιος από το παράθυρο, ζέστη από τον ήλιο, laptop, ραδιόφωνο, εφημερίδες, mail, κανα blog, δεύτερο τσιγάρο. Θυμήθηκε την εκδρομή στην Πάργα. Και τη βόλτα στο Στρέφη. Και τον τσακωμό στα γενέθλιά του. Και την πρώτη φορά που βρεθήκανε. Και την πρώτη φορά που τον είδε να σπάει. Και την τελευταία φορά που είδε το αυτοκίνητό του να απομακρύνεται. Και τα νεύρα που είχε τη μέρα που μάλωσαν για το pride. Και την πρώτη φορά που κατάλαβε ότι είχε ερωτευτεί το χαμόγελό του. Τότε συνειδητοποίησε ότι τελικά δεν προσπαθεί να διώξει τις εικόνες. Ότι μαζοχιστικά(;) τις σπρώχνει να κατασκηνώσουν στο μυαλό του. Και προσπάθησε πάλι να τις διώξει, αυτή τη φορά ανοίγοντας νέα καρτέλα με τίτλο "Siemens: σκάνδαλο μπλε και πράσινων κόκκων". Μάταια. Σκέφτηκε για άλλη μια φορά πόσο είχε αλλάξει μέσα από όλη αυτή την αλληλεπίδραση. Εντυπωσιακά. Και μάλιστα χωρίς καλά καλά να το καταλάβει. Γι' αυτό και είχε αντισταθεί στην αλλαγή. Υποσυνείδητα. Κι επώδυνα. Η ζωή μας προλαβαίνει, σκέφτηκε. Μας διαψεύδει κιόλας ενίοτε. Τέταρτο τσιγάρο. Θόρυβος από αεροπλάνα. Ένα σκούρο γκρι καφέ χρώμα πάνω από το βουνό απέναντι. Φωτιά.. Άνοιξε mail, νέο μήνυμα. Ραδιόφωνο, Τάνια. Νιώθει το χέρι του πάλι στο λαιμό του, όπως τότε που την είδαν μαζί. Γράφει.. ας αφήσουμε τις αποφάσεις προς το παρόν - πάντα μας δυσκόλευαν άλλωστε - κι ας αφεθούμε στη ζωή, θα μας εκπλήξει, είτε επιβεβαιώνοντας είτε διαψεύδοντάς μας.. καλημέρα. Αποστολή. Κλείνει απότομα το laptop. Σβήνει το τσιγάρο. Και μουρμουρίζει ξανά, κλείνοντας την πόρτα πίσω του. Σα να έσβησε η φωτιά, προς το παρόν τουλάχιστον.

βαθιά κρυμμένο μυστικό το βλέμμα σου φορώ κι αλλάζω..

I've Got Life!

2008-06-19T21:08:00.006+03:00

I've Got Life - Nina Simone

Ain't got no home, ain't got no shoes

...

Ain't got no man

...

Ain't got no mother, ain't got no culture

...

Ain't got no love, ain't got no name

...

Ain't got no God

I got my hair, I got my head

...

I got my mouth, I got my smile

...

I got my heart, I got my soul

I got my back, I got my sex

...

I got my liver, Got my blood

I've got life , I've got my freedom

I've got the life

And I'm gonna keep it

And nobody's gonna take it away

I've got the life

είναι αρκετά;

2008-06-19T14:47:00.001+03:00

Δυό πόδια.

Κι άλλα δύο.

Τέσσερα πόδια.

Μια ταράτσα.

Καδρόνια, παρατημένα.

Ένα γκρι φόντο.

Μια ανέμελη στιγμή.

Αψηφώντας τον καύσωνα.

Αδιαφορώντας για το τσιμέντο.

Ή ίσως απολαμβάνοντας τον καύσωνα και το τσιμέντο.

Γελάκια.

Σιωπή.

Ξανά γελάκια.

Τα πόδια ανασηκώνονται.

Γίνονται κουβάρι.

Τα κορμιά ξαπλώνουν στο τσιμέντο.

Ανάσκελα.

Στοργή.

Νάζι.

Επιθυμία.

Μια τσιμεντένια ταράτσα, ένας ήλιος και τέσσερα πόδια να μπλέκονται και να αιωρούνται.

Ήδη είναι πάρα πολλά από μόνα τους.

I Got Life.

περπατώντας στο πάρκο μονάχος..

2008-06-10T21:41:00.004+03:00

Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Η παρεμβατικότητα και η αδιακρισία των ΜΜΕ δεν είναι καινούριο φαινόμενο.

Ωστόσο, αυτό που ζούμε αυτές τις μέρες δεν το έχουμε ξαναζήσει έτσι ακριβώς.

Δεν έχουμε δει να μιλάει κανείς τόσο ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία ενός δημοσίου προσώπου - έστω και μετά θάνατον - και πόσο μάλλον για συγκεκριμένες πρακτικές αναζήτησης του σεξ.

Κι ενώ παρατηρούμε τους πάντες να αναφέρονται ανοιχτά στην ομοφυλοφιλία του συγκεκριμένου ανθρώπου, στα στέκια, στα πάρκα, στους εφήμερους ερωτικούς συντρόφους, στο ψωνιστήρι, στο Πεδίον του Άρεως, στους μελαμψούς άνδρες και σε τόσα άλλα που θα τα έλεγε κανείς ταμπού ως τώρα, δεν βλέπουμε κανέναν να αναφέρεται στην κοινωνική διάσταση του θέματος.

Η απόδοση αιτίου μέχρι τώρα κυμαίνεται από το ρατσιστικό "όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες" μέχρι το ατομοκεντρικό "ήταν αυτοκαταστροφικός, είχε ροπή στις καταχρήσεις, ζούσε επικίνδυνη ζωή εκ πεποιθήσεως".

Ακόμα και οι πλέον αξιόλογοι σχολιαστές και οι πλέον αξιοπρεπείς εφημερίδες, αποφεύγουν να κάνουν μια βαθύτερη προσέγγιση του θέματος.

Είτε από άγνοια είτε επειδή δεν πουλάει είτε επειδή δεν τους αφορά.

Εμένα όμως με αφορά το Πεδίον του Άρεως και το Ζάππειο. Και η Πλατεία Αυδή και η Βικτώρια.

Γιατί αυτές οι ερωτικές πρακτικές δεν οφείλονται στην ψυχοσύνθεση ούτε στην προσωπικότητα κανενός Νίκου, κανενός Κώστα, Μανώλη κοκ

Γιατί ο συγκεκριμένος τρόπος ψωνιστηριού - που για κάποιους μπορεί να είναι και τρόπος ζωής - είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα.

Ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που η άρχη του πάει πίσω σε εποχές όπου η ομοφυλοφιλία ήταν καταδικασμένη να είναι αόρατη.

Σε εποχές όπου δεν υπήρχαν δημόσιοι χώροι με ανεκτικότητα ή ακόμα καλύτερα αποδοχή για τους ομοφυλόφιλους.

Το ψωνιστήρι στο πάρκο, στα δημόσια ουρητήρια, στις σάουνες, στο ίντερνετ οψίμως είναι το κοινωνικό αποτέλεσμα του ρατσισμού, του στίγματος, της περιθωριοποίησης.

Και δεν είναι καθόλου δύσκολο όλη αυτή η στάση να γίνει μαθημένη αντίδραση και να καταλήξει στάση ζωής.

Φαίνεται αυτό και σήμερα ακόμα, όπου - χωρίς τα δικαίωματα των ομοφυλόφιλων να έχουν ακόμα κατοχυρωθεί - αν μη τι άλλο είναι μια ορατή κοινωνική ομάδα. Ακόμα και σήμερα πολλοί από τους ομοφυλόφιλους επιμένουν να παγιδεύονται σε πρακτικές άλλων δεκαετιών.

Αυτή λοιπόν είναι η απάντηση σε όσους θεωρούν ότι το γκέι πράιντ είναι μια υπερβολή και συμβάλλει στην γκετοποίηση.

Σε όσους θεωρούν ότι το αίτημα για γάμο είναι απλά μια πρόκληση.

Σε όσους θεωρούν ότι τα πάρκα αφορούν μόνο φτωχούς μετανάστες και αλκοολικούς μεσήλικες.

Όσο οι διπλανοί μας κλείνουν τα μάτια στην ύπαρξη των ομοφυλόφιλων και διαφωνούν με το να έχουν ίσα δικαιώματα (λες και είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ερωτώνται), τόσο θα γεμίζουν τα πάρκα. Και τα τσατ ρουμς.

Και καλώς ή κακώς τα πάρκα μας αφορούν όλους.

Γιατί στην τελική είναι ο πιο σκοτεινός χώρος ώστε να μη φαίνονται όλοι όσοι κρύβουν την ομοφυλοφιλία τους από τις γυναίκες, τα παιδιά, τους φίλους, τους γείτονές τους.

Με τις υγείες σας.

ψηλαφίζοντας την οργή (και άλλα δαιμόνια)

2008-06-05T12:51:00.002+03:00

Η antifa των Εξαρχείων αιτιολογεί τα κίνητρά της.

Η οργή ως συναίσθημα - αντίδραση σε όσα ζούμε καθημερινά είναι σχεδόν δεδομένη πια.

Το πλέον χαρακτηριστικό και πρόσφατο παράδειγμα είναι η μαζική οργή που εκδηλώθηκε πέρσι το καλοκαίρι με αφορμή τις πυρκαγιές.

Μαζική οργή, η οποία εκφράστηκε τόσο στο επίπεδο του μικρόκοσμου του καθενός μας αλλά και σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Η εκδήλωση της οργής σε μαζικό επίπεδο φαίνεται να είναι ένα από τα ζητούμενα στις μέρες μας.

Η συλλογικότητα με τον παραδοσιακό ορισμό της όπως εκδηλωνόταν στη γειτονιά, στην πλατεία του χωριού, ακόμα και στις αλάνες, έχει ξεφτίσει πια εκ των πραγμάτων. Η αναζήτηση μιας νέας μορφής συλλογικότητας διαγκωνίζεται με τον τρόπο ζωής μας σήμερα.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το διαδίκτυο προσφέρεται για κάτι τέτοιο, είτε μέσω των μαζικών προωθήσεων e-mails είτε μέσω των πλατφόρμων κοινωνικής συναναστροφής είτε μέσω των sites συλλογής υπογραφών.

Αλλά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, η ασφαλιστική δικλείδα αφορά την μεταφορά αυτής της συλλογικότητας στον «πραγματικό κόσμο», στο δρόμο, στην καθημερινότητά μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Ένα πρόσφατο επιτυχημένο τέτοιο παράδειγμα ήταν η περσινή μαζική σιωπηλή διαδήλωση στο Σύνταγμα για τις πυρκαγιές.

Σε αυτήν την περίπτωση, μια μορφή συλλογικότητας που ξεκίνησε ως έκφραση οργής του καθενός από μας σε επίπεδο μικρόκοσμου, ενισχύθηκε και οργανώθηκε από το διαδίκτυο και εκδηλώθηκε σε κοινωνικό επίπεδο και εκτός διαδικτύου.

Η συγκυρία της διεξαγωγής των εκλογών του Σεπτέμβρη συνέβαλε ώστε αυτή η συλλογική έκφραση οργής να εκφραστεί και σε πολιτικό επίπεδο.

Ο κόσμος έδειξε λοιπόν την οργή του. Δεν έμεινε ούτε στον καναπέ του ούτε στον υπολογιστή του. Και φάνηκε η ανάγκη του να ενώσει το συναίσθημά του με το συναίσθημα του διπλανού του και να το κάνει αισθητό, να το «ακούσουν» όσο περισσότεροι γίνεται.

Έτσι αποφεύγουμε τη ματαίωση.

Επανερχόμενος στο σύνθημα στον τοίχο του περιφερειακού του Στρέφη, μοιάζει πολύ σημαντικό βήμα σήμερα ακόμα ακόμα το να αναγνωρίσουμε την οργή μας ως συναίσθημα. Και να μην την θάψουμε.

Είναι πολύ εύκολο να κουκουλώσουμε την οργή μας.

Είτε γιατί δεν μας αρέσει ως συναίσθημα. Είτε γιατί φοβόμαστε τους εαυτούς μας όταν τους βλέπουμε οργισμένους. Είτε γιατί έχουμε συνηθίσει να νιώθουμε αβοήθητοι και μόνοι και προτιμάμε να την αποφεύγουμε από το να την εκφράζουμε και να ματαιωνόμαστε που τίποτα δεν αλλάζει.

Η οργή του καθενός μας ζητά και χρειάζεται όντως το χώρο της μέσα μας.

Είναι δικιά μας. Κομμάτι του εαυτού μας κι αυτή.

Και τελικά, φαίνεται ότι όταν μάθουμε πώς να τη διαχειριζόμαστε δημιουργικά ή πώς να την μοιραζόμαστε, τότε πάμε ένα βήμα πιο πέρα.

βρες το λάθος

2008-06-01T23:34:00.002+03:00

μια στιγμή όπου μια ολόκληρη γενιά παζαρεύει τα αυτονόητα

μια στιγμή όπου σαράντα χρόνια μετά το γαλλικό Μάη τα συνθήματα θα μπορούσαν να είναι τα ίδια

μια στιγμή όπου είναι μετέωρο ακόμα το ερώτημα αν κοιτάς τον άνθρωπο ή το σύνολο

μια στιγμή όπου νιώθεις ότι δεν χωράει ο 'Αλλος στην καθημερινότητά σου

μια στιγμή όπου ο ιδιωτικός χώρος και χρόνος είναι υπό αμφισβήτηση

μια στιγμή όπου τα πράγματα γύρω σου τρέχουν τόσο ώστε να μη μπορείς να τα επεξεργαστείς

μια στιγμή όπου όλα φαίνονται ανερμάτιστα

μια στιγμή όπου κινδυνεύει κανείς μιλώντας για αυτά να θεωρηθεί ρομαντικός ή ηλίθιος

αυτή τη στιγμή

ακόμα κι ένα απλωμένο ρούχο κάνει τη διαφορά σε ένα γκρι τοπίο - αρκεί να έχει χρώμα

ίσως επειδή φαίνεται παράταιρο..

Ο χαρταετός στην κεραία.

2008-05-10T16:45:00.003+03:00

Ο χαρταετός στην κεραία θα μπορούσε να είναι κίτρινος, κόκκινος, πολύχρωμος ή και ασπρόμαυρος όπως φαίνεται..

Ο χαρταετός στην κεραία θα μπορούσε να είναι του Κωστάκη, του Γιώργου, του Χασάν, της Κατερίνας, της Λιουντμίλα..

Ο χαρταετός στην κεραία θα μπορούσε να είναι στα Εξάρχεια, στα Σεπόλια, στον Κόκκινο Μύλο, στο Χαϊδάρι..

Ο χαρταετός στην κεραία θα μπορούσε να έδινε το χρώμα του - αν έχει τελικά - στα σήματα που λαμβάνει και εκπέμπει η κεραία;

Ο χαρταετός στην κεραία θα μπορούσε να υπαγόρευε στην κεραία να προβάλλει τις εικόνες που θέλει ο Κωστάκης, ο Γιώργος, ο Χασάν, η Κατερίνα, η Λιουντμίλα;

Ο χαρταετός στην κεραία θα μπορέσει άραγε να πετάξει ξανά και να φύγει από τα Εξάρχεια, τα Σεπόλια, τον Κόκκινο Μύλο, το Χαϊδάρι;

Χαμόγελο

2008-04-01T22:19:00.004+03:00

Πήλιο.
Ζαγορά.
Μάρτιος.
Άνοιξη.
Πλατεία.
Αγία Κυριακή.
Ήλιος.
Δροσιά.
Θάλασσα.
Χαμόγελο.

με διάθεση ξεγυμνώματος (I)

2008-03-16T23:24:00.001+02:00

Η κουβέντα ήταν σαφής:

έχεις μάθει σε ένα σχετίζεσθαι εγωκεντρικό.

Σα να είσαι εσύ το επίκεντρο όλων.

Σα να είσαι ο κόσμος όλος.

Σα να εξαρτώνται όλα από εσένα.

Σα να κρέμονται οι άλλοι από πάνω σου.

Εξ ου και όλη αυτή η αυτοπεποίθηση.

Η αλαζονεία ώρες – ώρες ή αυτή η εύκολη απάντηση ότι οι άλλοι φταίνε.

Έχεις μάθει ότι η απουσία σου, το να μην δώσεις σημασία σε κάποιον, το να φύγεις, το να λείψεις καλά και ντε πονάει τον άλλον.

Και αυτό το μοτίβο αναπαράγεις και στις σχέσεις σου.

Εξηγούνται κάποια πράγματα όντως.

Εξηγείται πρώτα από όλα η αυτοπεποίθησή σου.

Και αποδεικνύεται ότι μπορεί να είναι και έωλη.

Εξηγείται η ενοχή, η πίεση.

Την πίεση που νιώθεις από τη γονεϊκή σου οικογένεια να αποδείξεις ότι είσαι ο έξυπνος και καλός γιος, την πίεση να είσαι εκεί και να εξυπηρετείς όλα όσα σου έχουν φορτώσει, αυτήν την πίεση αναπαράγεις και στις σχέσεις σου.

Και είναι φαύλος κύκλος.

Γιατί εδώ παρεμβαίνει η αλαζονεία – απόρροια αυτού του έωλου θαυμασμού – προβάλλεις μια τάση ανεξαρτησίας και αυτάρκειας και δυσανασχετείς που σε πιέζουν.

Και παράλληλα, επειδή έχεις μάθει ότι σε έχουν ανάγκη – πράγμα που σ’ αρέσει βέβαια, εξυπηρετεί τον εγωισμό σου – νιώθεις τις ίδιες ενοχές όταν φεύγεις ή ακόμα ακόμα και όταν δυσανασχετείς, τις ίδιες που ένιωθες κάθε φορά σε αυτή τη γονεϊκή σου οικογένεια, όταν έφευγες, όταν δεν κοιμόσουν σπίτι, όταν δεν ήσουν εκεί, όταν σου έκαναν παράπονα, όταν αποφάσισες να φύγεις από το πατρικό σου σπίτι.

Η μόνη σωστή κίνηση που έκανες τελευταία.

Και αυτό είναι το παρήγορο.

Ότι μέσα σε ένα προβληματικό σύστημα, βρήκες το χώρο, τον διεκδίκησες μάλλον, προκειμένου να διαφοροποιηθείς από αυτό.

να'μαι πάλι..

2008-03-04T15:20:00.001+02:00

Όταν μιλάμε στο Θεό, το λέμε προσευχή.

Όταν μας μιλάει ο Θεός, το λέμε σχιζοφρένεια.

για να το λέει η Αργυρένια..

2007-12-20T17:39:00.000+02:00

Πέμπτη απόγευμα, μεταξύ δουλειάς ως τις 4 και μαθήματος στις 8. Μεταξύ ανθρώπων παρατημένων, ποδοπατημένων, σε ένα κρύο δωμάτιο, να αραδιάζουν τη ζωή τους με πέντε - δέκα λέξεις και να ζητάνε μια ελπίδα, ένα λόγο κατανόησης, ενσυναίσθησης, μια στήριξη.

Και να σου χαμογελούν στο τέλος της κουβέντας και να ζητάνε συγγνώμη που έβαλαν τα κλάματα μπροστά σε έναν άγνωστο και να σε ευχαριστούν που τους άκουσες έτσι.

Κι ο άγνωστος να μένει άναυδος, αβοήθητος κι αυτός, να παρακολουθεί την πορεία μιας ζωής κουρασμένης, άτυχης, με έναν κόμπο στο στομάχι.

Και έξω να είναι παραμονές Χριστουγέννων, αλλά να έχει αυτή τη διαολεμένη συννεφιά που ακόμα και καλά να είσαι δε μπορείς να είσαι καλά.

Κι ο άγνωστος να σκέφτεται ότι ήρθαν πάλι Χριστούγεννα.

Και; Αυτοί οι άνθρωποι πάλι παρατημένοι θα είναι, πάλι θα περιμένουν κάποιον να τους πάρει από το χέρι και να τους πει ότι όλα θα πάνε καλά. Και ο άγνωστος θα αναρωτιέται και πάλι πότε θα πάνε καλά όντως τα πράγματα ώστε να μπορεί να είναι καλά κι ας έχει αυτή τη διαολεμένη συννεφιά. Και πάλι θα περιμένει κάποιον να τον πάρει από το χέρι και να το σφίξει τόσο ώστε να τον πείσει ότι όντως όλα θα πάνε καλά.
Και θα θυμηθεί τους δικούς του ανθρώπους. Αυτούς τους ανθρώπους για τους οποίους τελικά δεν πήγαν όλα καλά. Αυτούς τους ανθρώπους που δεν πρόλαβε να αγκαλιάσει τόσες φορές όσες θα ήθελε. Που δεν έσφιξε σφιχτά. Που δεν τους είπε πόσο τους αγαπάει.

Αυτούς τους ανθρώπους που τους είδε ξαφνικά να φεύγουν και ήταν πάλι άναυδος, αβοήθητος, με αυτόν τον ρημαδοκόμπο στο στομάχι, όπως σήμερα το πρωί. Που τους χάρισε ένα βούρκωμα των ματιών πέρσι τέτοια εποχή κι ακόμα περιμένει πότε θα κάνει όλη αυτή την ένταση της απώλειας λυγμό και δάκρυα.

Και για φινάλε ένα απόσπασμα από το post της Αργυρένιας (http://argyrenia.wordpress.com/). Αξίζει. Όχι τίποτα άλλο, απλά για να κλείσουμε με ένα μειδίαμα, ένα κλείσιμο του ματιού!

“Ανόητοι άνθρωποι. Περνάει η ζωή και χάνεται. Και περιμένεις μία τραγωδία για να σπάσεις το καλούπι σου, να φωνάξεις τη σκέψη σου και να τη ντύσεις με λόγια. Και συνήθως είναι πια αργά.
Η ζωή είναι ένα δώρο. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή έχει πλάκα. Τόσο κοινότυπα μα τόσο αληθινά. Μόνο αν κινδυνεύσεις να τη χάσεις, μόνο όταν καταλάβεις πόσο εύθραυστη είναι αρχίζεις να την εκτιμάς. Και στο λέω εγώ αυτό που πέρυσι πέρασα μία φάση που έκλεινα κινητά και σταθερά και καθόμουν ανάσκελα κοιτάζοντας το ταβάνι. Και ξέρεις κάτι; Το να πιάνεις μελωδία δεν βοηθάει, έχει κάτι παραγωγούς που σε ωθούν στην αυτοκτονία. Ζωή είναι να προσπαθείς, να παλεύεις, να αγωνιάς, να σε απορρίπτουν, να ρίχνεις τα μούτρα σου, να πέφτεις, να ξανασηκώνεσαι, να κλαις για να γελάσεις πάλι. Μα πώς θα τη χαρείς την επιτυχία σου αν δεν αποτύχεις πρώτα; Πώς θα κάνεις τον σταυρό σου που βρήκες έναν άνθρωπο αν δεν φας τα σκατά νωρίτερα; Κανείς δεν μένει μόνος και κανείς δεν χάνεται. Κι όλες οι περιπέτειες κάποτε τελειώνουν.”

μια στιγμή στην Κυψέλη του 2007

2007-12-05T17:11:00.000+02:00

"Κανείς μας δεν είναι κακός. Είμαστε απλά άνθρωποι δυστυχισμένοι, επειδή δεν μπορούν να αγαπήσουν."

Η φράση αυτή της νεαρής Λουντμίλα στη «Βάσσα» του Μαξίμ Γκόρκι ακούστηκε χτες στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας. Και ήταν σαν να ανατρίχιασε όλη η Κυψέλη. Και το ρίγος να απλώθηκε σε όλη την Αθήνα. Και να ταρακούνησε κάθε έναν από μας που "άκουσε" τον εαυτό του στα λόγια του Γκόρκι. Κι ας γράφτηκαν πάνω από εκατό χρόνια πριν.. Να είναι τυχαίο ότι το «Γκόρκι» που επελέγη ως ψευδώνυμο από το συγγραφέα σημαίνει πικρός;

Καλό χειμώνα να έχουμε.

Να παίξουμε συγκρουόμενα, μωρό μου;

2007-11-30T17:02:00.000+02:00

Είναι τελείως γοητευτικό. Ξαφνικά, ανοίγει ένα παράθυρο. Μισάνοιχτο.

Και συνειδητοποιώ ότι το μυαλό μου είναι περιορισμένο.

Ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος να σκεφτώ.

Υπάρχει κι άλλος τρόπος να αντιληφθείς τα πράγματα, τις σχέσεις, τους τσακωμούς, τα φιλιά, τα χάδια, την ένταση. Τον έρωτα. Καταρρέει το οικοδομήμα μέσα στο μυαλό μου, που έφτιαξα με τόσο κόπο τόσα χρόνια, ενισχύοντας το εγώ μου και απορρίπτοντας όσες οπτικές δε με βόλευαν. Και στη θέση αυτού του οικοδομήματος, του άκαμπτου και μονοκόμματου, έρχεται ένα καινούριο. Πιο δύσκολο να χτιστεί απ' ό,τι το προηγούμενο. Γιατί; Γιατί αυτό πια πρέπει να το χτίσω λαμβάνοντας υπόψιν μου και τον τρόπο του άλλου. Να συνθέσω, λοιπόν. Να μην κρατήσω μόνο ό,τι μου κάνει. Πιο δύσκολο αυτό το χτίσιμο. Και πιο αργό. Ίσως και πιο επώδυνο και επισφαλές.

Είναι κέρδος όμως. Γιατί ξαφνικά, δυο τρία χρόνια πριν τα τριάντα, καταλαβαίνω, νιώθω ότι μπορώ να είμαι δίπλα σου, όσες διαφωνίες και να έχουμε. Για όσα θέματα κι αν διαφωνούμε. Καταλαβαίνω, νιώθω ότι η σύγκρουση δεν είναι απαραίτητα μόνο κάτι κακό. Και δεν αρκεί από μόνη της για να φύγω από κόντα σου, για να μας χωρίσει, όπως έκανα ως τώρα. Μπορεί να γίνει και μέσον που θα μας ενώσει.

Με γοητεύει, λοιπόν, όλα αυτό. Κυρίως, γιατί ξαφνικά με άφησα να νιώσω, να βιώσω ότι μπορώ να γίνω πιο ευέλικτος, πιο λάσκα, να δεχτώ ότι τα πράγματα, η ζωή, οι σχέσεις δεν είναι μόνο έτσι όπως τις αντιλαμβάνομαι εγώ ως τώρα. Σε ευχαριστώ.

Άφησε με νάρθω μαζί σου..

2007-11-21T18:48:00.000+02:00

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος (απόσπασμα)

Άφησε με νάρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι - δεν θα φαίνεται που ασπρίσαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησε με νάρθω μαζί σου.

Όταν δεν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μέσα στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάκτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια – δεν θέλω να τ’ακούσω. Σώπα.

Άφησε με νάρθω μαζί σου λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου, ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται η πολιτεία τσιμεντένια και αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο, τόσο αδιάφορη και άυλη τόσο θετική σαν μεταφυσική, που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις, πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος και η φθορά του. Άφησε με νάρθω μαζί σου.

Θα καθήσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα, κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε, γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου σαν τον θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν…. το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα, μονάχος στην δόξα και στο θανατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησε με νάρθω μαζί σου.

Γ. Ρίτσος

Τα Παιδιά..

2007-11-17T23:55:00.000+02:00

Κάθε χρόνο, όταν βλέπω στην τηλεόραση τη σκηνή που εισβάλλει το τανκ στην πύλη του Πολυτεχνείου, ανατριχιάζω. Κάθε φορά. Άνθρωποι κρεμασμένοι στην πύλη, σκοτάδι, το φως του τανκ. Το τανκ προχωρά, η πύλη τραντάζεται, οι άνθρωποι πέφτουν. Η πύλη υποχωρεί. Το τανκ εισβάλλει στο Πολυτεχνείο. Κι εγώ πάλι ανατριχιάζω. Ίσως να ακούγεται περίεργο, υπερβολικό, γραφικό σε άλλους. Δεν ξέρω. Και δε με νοιάζει, κιόλας. Για μένα το Πολυτεχνείο ήταν η πρώτη εικόνα που είχα σχετικά με την πολιτική. Ήταν το ερέθισμα που με πολιτικοποίησε. Θυμάμαι ακόμα αυτό το συναίσθημα της συγκίνησης που ένιωσα όταν ήμουν στο Δημοτικό και μου μίλησε η μάνα μου για το Πολυτεχνείο. Και για "Τα Παιδιά". Κι αυτό το συναίσθημα της συγκίνησης επανερχόταν στις σχολικές γιορτές, στις συζητήσεις, στις εκπομπές στην τηλεόραση, ώσπου κορυφώθηκε όταν με πήγε η μάνα μου στο Πολυτεχνείο, να αφήσω ένα γαρύφαλλο. Χαίρομαι κάθε φορά που ανατριχιάζω με την εικόνα της εισβολής του τανκ. Ίσως κι επειδή θυμάμαι αυτό το παιδί των εφτά χρονών που άκουγε με δέος την ιστορία για "Τα Παιδιά" που κλείστηκαν στο πανεπιστήμιό τους και ρίξανε τη χούντα.

Υ.Γ. Το γαρύφαλλό σου δεν το άφησα τελικά σήμερα. Συγγνώμη. Για το δικό μου δε με πειράζει τόσο, επειδή το Πολυτεχνείο όπως βλέπεις το έχω μέσα μου. Με πιάνεις κι εσύ,ε; Έτσι μπράβο!

περί φυγής και κυριαρχίας

2007-11-01T12:12:00.000+02:00

«Εκείνο που του ζητούσα με την εξαφάνισή μου ήταν εγκατάσταση. Κυριαρχείς πάνω στον άλλον, καταργώντας τον με μια φυγή», έλεγε η Μαλβίνα. Κι έπιασα τον εαυτό μου να φεύγει. Πολλές φορές. Από σχέσεις φιλικές και ερωτικές. Ίσως η φυγή να δηλώνει κάτι παραπάνω από το προφανές, το ότι αποφεύγεις δηλαδή να αντιμετωπίσεις την κατάσταση. Ίσως λίγο πιο βαθιά να προσπαθείς όντως να κυριαρχήσεις πάνω στον άλλον, να τον απαξιώσεις, να τον περιφρονήσεις, να τον καταργήσεις. Ακραία εγωιστικό. Ίσως και συμπλεγματικό. Γιατί αν δεν μπορείς να κυριαρχήσεις στον άλλον με την παρουσία σου, αν δεν μπορείς να δείξεις το συναίσθημά σου, ακόμα κι όταν αυτό είναι η απαξίωση, με λόγια και πράξεις, κάτι έχεις χάσει στο δρόμο.. Ωστόσο, κι η απουσία μιλάει. Και η φυγή δηλώνει πράγματα, συναισθήματα. Είναι μια στάση. Φαίνεται εύκολη. Ευκολότερη από το να μείνεις εκεί, να σταθείς απέναντι στον όποιον άλλο και να τον καταργήσεις λεκτικά. Τελικά όμως ίσως και να μην είναι τόσο εύκολη. Γιατί η περιφρόνηση και η απαξίωση ενός σημαντικού άλλου σημαίνει αυτόματα και μια δική σου αυτο-απαξίωση. Ένα κομμάτι του εαυτού σου που συνδέθηκε με αυτόν τον άλλο, ακυρώνεται, καταργείται κι αυτό. Και από τον εαυτό σου δε μπορείς να φύγεις. Συνήθως, δηλαδή.

Έκκληση για τη ζωή Ιρανού ομοφυλόφιλου που απειλείται με απέλαση

2007-10-24T16:27:00.000+03:00

Η καταγγελία για να σωθεί η ζωή ενός Ιρανού που απειλείται αν επιστρέψει στη χώρα του, αυτή τη φορά δεν προέρχεται από αντιρατιστικές ή μεταναστευτικές οργανώσεις. Εχει σταλεί από την Ελληνική Ομοφυλοφιλική Κοινότητα και κοινοποιήθηκε προς όλους τους αρμόδιους υπουργούς, όπως τους Κ. Χατζηγάκη, Προκ. Παυλόπουλο, Παν. Χηνοφώτη. Οπως διευκρινίζουν τα μέλη της Ελληνικής Ομοφυλοφιλικής Κοινότητας, θα σταλεί και στις αρμόδιες υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε ευρωβουλευτές και τις ευρωπαϊκές ανθρωπιστικές οργανώσεις.
Αναφέρονται σε κάποιον Ιρανό που αναγνωρίζεται με το όνομα Αλεξ και έχει κάνει αίτηση πολιτικού ασύλου στη χώρα μας (αρ. φακέλου ΥΔΤ 95/43300 και στο Τμήμα Ασύλου 12206/38647). Ο Ιρανός βρίσκεται στην Ελλάδα από το 1999 έχοντας διαφύγει από το Ιράν, ύστερα από φυλάκιση 45 ημερών στη διάρκεια των οποίων υπέστη βασανιστήρια και βιασμούς που πιστοποιούνται από το Ιατρικό Κέντρο Βασανιστηρίων.Φτάνοντας στην Ελλάδα υπέβαλε δύο φορές αίτηση πολιτικού ασύλου. Η αρμόδια υπηρεσία του υπ. Δημόσιας Τάξης τις απέρριψε και τις δύο. Εκτός όμως των βασανιστηρίων ο Αλεξ βεβαιώνει ότι είναι ομοφυλόφιλος, γεγονός που σημαίνει πως αν απελαθεί κινδυνεύει η ζωή του καθώς είναι γνωστό ότι στο Ιράν απαγχονίζονται οι ομοφυλόφιλοι.Ο σύντροφός του κατέθεσε επιστολή στη διάθεση της υπηρεσίας ασύλου που βρίσκεται ο φάκελός του, αναγνωρίζοντας ότι ο Αλεξ βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον, ενώ κινδυνεύει με απαγχονισμό αν αποφασιστεί η επιστροφή του στο Ιράν.«Εάν η Ελλάδα τον απελάσει και γίνει συνένοχη στο ενδεχόμενο να κινδυνεύσει η ζωή του παραβιάζονται οι προστατευτικές διατάξεις της Συνθήκης (1951) της Γενεύης», όπως διευκρινίζει η Ομοφυλοφιλική Κοινότητα.

Αναδημοσίευση από τη σημερινή Ελευθεροτυπία.

Χωρίς σχόλιο.

τι σου κάνει το ασανσέρ..

2007-10-23T22:47:00.000+03:00

Σήμερα κάποια στιγμή στη δουλειά, την ώρα που μπήκα στο ασανσέρ, μία από τις πολλές φορές μάλλον, και χάζευα τη μούρη μου στον καθρέφτη, μου πέρασε αστραπιαία από το μυαλό. Μία κουβέντα μου θύμισε εκείνη την 23η Οκτωβρίου που σε γνώρισα. Πριν εφτά χρόνια. Ακριβώς. Μια εντελώς τυχαία στιγμή. Σε μια εντελώς ανέλπιστη συγκυρία. Δεν είχα ποτέ ως τότε φανταστεί ότι θα γνώριζα έτσι αυτό που λέμε τον έρωτα. Ή τέλος πάντων αυτό το συναίσθημα της αναστάτωσης και του ενθουσιασμού ταυτόχρονα. Τον κόμπο στο στομάχι και την αδημονία. Και την ανυπομονησία. Όλα αυτά. Απροετοίμαστος φαινομενικά, μιας και δεν είχα υπολογίσει ότι θα ερχόταν έτσι ξαφνικά στη ζωή μου όλο αυτό, ωστόσο προετοιμασμένος επί της ουσίας, γιατί το περίμενα χρόνια κι ας μην το καταλάβαινα. Και σε γνώρισα. Και μετά από κάποιους μήνες, πάλι από κάποια τυχαία, "κουφή" συγκυρία σε φίλησα. Κι ήταν το πρώτο φιλί, η πρώτη μυρωδιά, η πρώτη αγκαλιά.. Όλα. Η συνέχεια δεν έχει σημασία. Αυτό που ένιωσα σήμερα το μεσημέρι στο ασανσέρ, κάπου μεταξύ ρεσεψιόν και λογιστηρίου πρέπει να ήταν, ήταν ο εαυτός μου, εφτά χρόνια πριν, λίγο πιο αθώος. Λίγο πιο χαζός. Πολύ πιο ερωτευμένος. Ανέμελος. Αλλά δεν είναι μόνο η αθωότητα κι η ανεμελιά. Αυτά συνάδουν και με την ηλικία άλλωστε. Θυμήθηκα όμως ότι τότε, εκείνη την 23η Οκτωβρίου, και τις ημέρες που ακολούθησαν, δεν με ενδιέφερε τίποτα εκτός αυτό που ένιωθα. Άγνοια κινδύνου; Παρορμητικότητα; Έρωτας; Ίσως να έπαιζε ρόλο ότι ήμουν tabula rasa τότε. Δεν κουβαλούσα όσα φορτώνουν οι προηγούμενες σχέσεις. Αφού πέρασαν αυτά τα δευτερόλεπτα και βγήκα από το ασανσέρ, κόλλησα λίγο. Είδα τα γραφεία, τον κόσμο να δουλεύει, να γράφει στο word, το excel, να ρίχνει πασιέντζες, και σκέφτηκα "7 ΧΡΟΝΙΑ";; Μεγάλωσα.. Αλλά αυτή η αίσθηση επιβιώνει. Και είναι λίγο μάταιο να περιμένω να την ξανανιώσω. Αλλά είναι ταυτόχρονα όμορφο να βλέπω ότι επιβιώνει. Έστω και ως ανάμνηση. Ωστόσο, αυτό που κρατάω είναι ότι τις φορές που τα πράγματα έχουν έρθει απρόβλεπτα, χωρίς να βάλεις το χέρι σου τόσο και να τα πιέσεις, να τα προκαλέσες, αυτές τις φορές, τις φορές που λες δεν υπάρχει καμία θετική συγκυρία εκτός απ' το ότι εγώ σε γουστάρω κι εσύ με γουστάρεις, αυτές τις φορές, που θεωρητικά έχεις να αντιμετωπίσεις μια αντικομφορμιστική κατάσταση, που δεν είναι καθόλου στρωμένη, αν όντως με γουστάρεις και σε γουστάρω όσο λέμε, τότε τα πράγματα πάνε πολύ καλύτερα απ' ό,τι θα πήγαιναν αν φροντίζαμε να πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Ίσως επειδή πάνε από μόνα τους.

Να φταίει ο ήλιος; Το σπίτι; Ο Ερμής;

2007-10-22T15:02:00.000+03:00

Την έκανα τη μετακόμιση. Τα χοντρά δηλαδή. Ίσα ίσα για να μπορώ να μείνω. Να γίνω το σπίτι βιώσιμο. Και άρχισα να συνηθίζω την καινούρια μου θέα, την καινούρια μου γειτονιά. Που είναι το ψιλικατζίδικο, το φαρμακείο, ο φούρνος, ο ωραίος γείτονας, το πιο κοντινό ΑΤΜ, τα κλασικά μωρέ. Και μετά άρχισε η βροχή. Η οποία, δε λέω, ωραία είναι. Μιας και έχω και ωροσκόπο Καρκίνο, ένας ρομαντισμός προσπαθεί να επιβιώσει που και που, οπότε άφησα το παράθυρο ανοιχτό και χάζευα το Λυκαβηττό ακούγοντας τη βροχή. Αλλά δεν τελείωνε η ρημάδα. Οπότε αφέθηκα να απολαμβάνω το καινούριο μου σπίτι, μιας και δεν είχα άλλη επιλογή. 'Αλλωστε, το πρώτο κύμα μετακόμισης δεν συμπεριελάμβανε ομπρέλα. Την Κυριακή έκανα την καθιερωμένη επίσκεψη στους δικούς μου. Με τη σκέψη ότι και μετά από είκοσι χρόνια, στα πενήντα παρά κάτι μου, θα αποτελεί casus belli το να μην πάω στο ρημαδοκυριακάτικο τραπέζι, μου'ρχεται να πηδήξω από τον τέταρτο. Και να τρομάξω τα ζάκια στα σκαλιά της Μπενάκη. Κρατήθηκα όμως. Κοινωνικοποιήθηκα ευτυχώς το απόγευμα, μιας και έκανε ένα διάλλειμα η βροχή και σήμερα ξύπνησα για έναν περίεργο λόγο πάρα πολύ χαρούμενος. Ο ήλιος θα φταίει, κι ας έχει αέρα. Κι ας είναι σε εκκρεμότητα τόσα πράγματα, υποχρεώσεις, σχέσεις, τσακωμοί, καταστάσεις. Αγχογόνες στο μεγαλύτερο μέρος τους. Πότε δεν θα είναι άλλωστε; Είναι ωραίο να έχεις δικό σου σπίτι τελικά..

πρόσεχε μην σκοντάψεις

2007-10-15T17:55:00.000+03:00

Και ξαφνικά οι πάντες και τα πάντα τρέχουν. Συμβαίνουν πράγματα γύρω σου γρήγορα, περνάν καταστάσεις από δίπλα σου ακόμα πιο γρήγορα, η Μ. χώρισε μετά από πέντε χρόνια, ο Κ. έπιασε δουλειά κάπου στην ελληνική επαρχία, η Λ. παντρεύεται αλλά δεν είναι σίγουρη, ο Τ. μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία, η Δ. σκέφτεται αν πρέπει να κρατήσει το παιδί ή όχι, ο Σ. ψάχνει για δουλειά και ο Θ. για σπίτι εδώ και ένα μήνα. Ξαφνικά, λοιπόν, συνειδητοποιείς ότι δεν προλαβαίνεις να τα επεξεργαστείς. Ούτε καν ως πληροφορίες. Πόσο μάλλον ως καταστάσεις. Ακόμα κι όταν συμβαίνουν σε σένα, δεν προλαβαίνεις να τα επεξεργαστείς. Το να μην περάσεις από μία περίοδο πένθους μετά από ένα χωρισμό επικαλούμενος ότι το έχεις ρίξει στην εργασιοθεραπεία, είναι μια συνηθισμένη δικαιολογία πια. Αυτό που με προβληματίζει όμως ειναι το ότι πλέον φαίνεται να μην είναι επιλογή, αλλά αναπόδραστη συνθήκη. Γεγονότα μικρά και μεγάλα, κουβέντες δικών σου ανθρώπων ή άσχετων, καταστάσεις που σου προκύπτουν κι όπως έρχονται φεύγουν χωρίς να προλάβεις να τις αγγίξεις. Τουλάχιστον όπως και όσο τις άγγιζες παλιότερα. Τελευταία έχω συλλάβει τον εαυτό μου να αναβάλλει ακόμα και το να φλερτάρει. Χτες, λοιπόν, περνώντας έξω από το παλιό σου σπίτι, σε σκέφτηκα. Αλλά μετά είχαμε ολομέλεια στη δουλειά και ξεχάστηκα.

Και θα καταλάβεις σε ... ένα χρόνο τι σημαίνει... μια στιγμή αγάπης

2007-10-09T11:27:00.000+03:00

Un Año de Amor

Lo nuestro se acabó y te arrepentiras
De haberle puesto fin a un año de amor.

Si ahora tu te vas pronto descubriras
Que los dias son eternos y vacios sin mi.

Y de noche , y de noche por no sentirte solo,
Recordaras nuestros dias felices,
Recordaras el sabor de mis besos.

Y entenderas en un sólo momento
Que significa un ao de amor
Que significa un año de amor.

Te has parado a pensar lo que sucedera
Todo lo que perdemos y lo que sufriras.
Si ahora tu te vas no recuperaras
los momentos felices que te hice vivir.

Y de noche , y de noche por no sentirte solo,

Recordaras nuestros dias felices,

Recordaras el sabor de mis besos.

Y entenderas en un sólo momento
Que significa un año de amor
Y entenderas en un sólo momento

Que significa un año de amor.

το νου σου, σ' ακούω..

2007-10-03T11:34:00.000+03:00

"Ό,τι είναι να γίνει, να γίνει μέχρι τα Χριστούγεννα γιατί η φλυτζανού μου είπε ότι μέχρι τα Χριστούγεννα θα πάνε πάρα πολύ καλά οι δουλειές μου.."

ατάκα νεαρής κυρίας Πέμπτη βράδυ στο σταθμό του ΗΣΑΠ της Βικτώριας

καλημέρα..

2007-09-30T12:28:00.000+03:00

μετεκλογικά

2007-09-27T14:21:00.000+03:00

Ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι στις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη επέλεξαν να ψηφίσουν Αριστερά. Είτε αυτό είναι το Κ.Κ.Ε. είτε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είτε τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Συγκριτικά με τις εκλογές του 2004, ο κόσμος που στράφηκε αριστερά είναι αρκετά περισσότερος. Είναι ίσως λίγο απάτη να μιλάει κανείς με ποσοστά, ωστόσο, δεν μπορεί να μην αναφερθεί κανείς στα 200.000 άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια (τα οποία ήταν 30.000 λιγότερα το 2004) αλλά και τους 250.000 περισσότερους από το 2004 Έλληνες που επέλεξαν να απέχουν από την ψηφοφορία. Οι διαφοροποιήσεις αυτές σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές μπορούν να οδηγήσουν σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα, αν σε αυτές προστεθεί και η μείωση του ποσοστού του δικομματισμού. Όσον αφορά τους νέους ψηφοφόρους, τα συμπεράσματα των εταιρειών δημοσκοπήσεων με βάση τα exit polls είναι διαφωτιστικά: Σύμφωνα με τη Metron Analysis στους νέους ψηφοφόρους κυριάρχησαν δύο μπλοκ, το ένα της Ν.Δ. και το άλλο της Αριστεράς, με προεξάρχοντα τον ΣΥΡΙΖΑ, που σημείωσε διψήφιο ποσοστό (10%). Ο δικομματισμός, σύμφωνα με το exit poll της ALCO, άγγιξε το 64%, στους νέους ψηφοφόρους, αφήνοντας 26% για τα άλλα τρία κόμματα που μπήκαν στη Βουλή.

Ο Επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γεράσιμος Μοσχονάς παρατηρεί στην Ελευθεροτυπία: "Η ψήφος προς τα αριστερά κόμματα είναι κυρίως έκφραση διαμαρτυρίας και απογοήτευσης προς τα δύο μεγάλα κόμματα, και με αυτή την έννοια είναι μια κλασική ψήφος «τιμωρίας». Είναι όμως εν μέρει -και ταυτόχρονα- έκφραση μιας στροφής προς τα αριστερά. Οι ψηφοφόροι γνωρίζουν άριστα και ποια κόμματα ψηφίζουν και ποια θα είναι η χρήση αυτής της ψήφου από τις κομματικές ηγεσίες.
Συνεπώς, ένα τουλάχιστον τμήμα όσων εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους επιλέγοντας την αριστερή ψήφο (τμήμα που ποσοτικά δεν είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε) είναι ανοικτό σε «κάτι άλλο». Ανήκει στις κομματικές ηγεσίες να προσδώσουν ένα ελκυστικό περιεχόμενο σε αυτό το «κάτι άλλο» και να μη θεωρήσουν την κίνηση προς την Αριστερά ως το φυσικό αποτέλεσμα, που αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε, της «αιώνιας» ταξικής πάλης και του αγώνα «ενάντια στην παγκοσμιοποίηση».[…]
Το «ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός» αποτελεί το κεντρικό μοτίβο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η οποία σήμερα ενισχύεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η «ηττημένη παράταξη» του 20ού αιώνα ή θα προσδώσει συγκεκριμένο προγραμματικό περιεχόμενο στο ως άνω σύνθημα ή θα δυσκολευτεί να μετατρέψει την ψήφο διαμαρτυρίας σε ψήφο επιδοκιμασίας."

Για φινάλε, το πρόσφατο παράδειγμα της Γαλλίας. Οι μεταρρυθμίσεις του Νικολά Σαρκοζί όχι μόνο κινητοποιούν τη γαλλική Αριστερά αλλά τη συσπειρώνουν κιόλας. Φαίνεται οι ηγέτες των εννιά κομμάτων της Αριστεράς κρίνουν ότι η συσπείρωση αυτή θα έχει καλύτερα αποτελέσματα. Σε σύσκεψή τους εννέα κόμματα της Αριστεράς, μεταξύ των οποίων το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, οι πράσινοι, η ακροαριστερά LCR, συμφώνησαν στην έκδοση κοινής διακήρυξης με την οποία καταδίκασαν την πολιτική του Νικολά Σαρκοζί. Οι εκπρόσωποι της Αριστεράς εκτιμούν ότι «ο γαλλικός λαός αντιμετωπίζει την πιο πλατιά αντι-κοινωνική επίθεση των τελευταίων πενήντα ετών» και καλούν «όλες τις προοδευτικές δυνάμεις να συμμετάσχουν στις αναγκαίες κινητοποιήσεις».

τι νόμιζες, οι αρχάριοι πάντοτε πέφτουν, πεθαίνουν, από έρωτα στο χάος τους γλιστρώντας..

2007-09-25T14:22:00.000+03:00

Νηφάλιος, σπάνια βλέπω τον εαυτό μου και τη ζωή μου απ’ έξω. Κι όταν λέω απ’ έξω, αναφέρομαι σε έναν αποστασιοποιημένο, όχι ψυχρό απαραίτητα, τρόπο για να σε δεις. Σα να βλέπεις αυτό που ζεις τώρα που μιλάμε, από πάνω, πανοπτικά. Εγώ τώρα στη Σταδίου να περπατάω γρήγορα και να σπρώχνω κόσμο, εγώ που πριν πέντε λεπτά σκέφτηκα τι θα κάνω με τη δουλειά και πάλι απελπίστηκα, εγώ που δε μπορώ να βρω σπίτι και με έπιασε πανικός γιατί σίγουρα δε θα προλάβω μέχρι την πρώτη του μήνα, εγώ που δεν ξέρω πως θα τα βολέψω με τα λεφτά, θα χρειαστεί να πιάσω δεύτερη δουλειά να δεις, εγώ που πάλι νόμιζα ότι σε είδα στην Κολοκοτρώνη και γι’ αυτό έστριψα στη Βουλής κι έκανα κύκλο αλλά τελικά δεν ήσουν εσύ, και πάει λέγοντας. Σε πέντε χρόνια όμως, πόση αξία θα έχει αυτή η στιγμή στη Σταδίου; Κι αυτός ο κύκλος μέχρι τη Βουλής; Αν με δω από πάνω, ακόμα κι αυτή η στιγμή χτες που έβαλα ξαφνικά τα κλάματα, όταν θυμήθηκα εκείνο το βράδυ στη Ρωμαϊκή Αγορά, τότε, την τελευταία φορά που ήμαστε όλοι μαζί, ακόμα κι αυτή η στιγμή αποχτά άλλη διάσταση. Που λες αυτό, νηφάλιος, σπάνια το κάνω. Απαιτεί ένα βουνό εκλογίκευση. Είναι φορές, όμως, που το κάνω πιο εύκολα. Και βλέπω τη στιγμή για τη στιγμή. Και τότε προσπαθώ να βάλω τα πράγματα στις «σωστές» τους διαστάσεις (ποιος ορίζει το σωστό, είπαμε;). Και τότε ρωτάω τον εαυτό μου τι σημαίνει αυτό που ζω σε σχέση με το τώρα. Γιατί το κάνω; Και πώς νιώθω που το κάνω; Μετά από μία ώρα, ένα μήνα, ένα χρόνο θα με απασχολεί, θα έχει νόημα, θα έχει επηρεάσει τη ζωή μου; Γιατί το πιο εύκολο είναι να διογκώσεις ένα συναίσθημα, μια κατάσταση, μια σκέψη, να πολλαπλασιάσεις τις επιπτώσεις αυτού που ζεις. Ή αυτού που θες να ζήσεις. Θα μου πεις αυτό κάνουμε όταν είμαστε ερωτευμένοι. Ναι, όντως. Αλλά ο έρωτας είναι μια ειδική περίσταση. Εμπεριέχει και μια δόση ψυχοπαθολογίας, ίσως. Και εν πάσει περιπτώσει, αφού έτσι λειτουργούμε όταν είμαστε ερωτευμένοι, ας το κάνουμε μόνο τότε. Αλλιώς δεν θα μπορούμε να ξεχωρίσουμε πότε είμαστε όντως ερωτευμένοι και πότε δεν είμαστε, αλλά απλά έχουμε μάθει να υπερβάλλουμε, να διογκώνουμε τα πράγματα, να επικαλούμαστε το συναίσθημά μας προκειμένου να καλύψουμε τις ανάγκες, τις ανασφάλειες και τα κενά μας.

μεταξύ νεοκλασικών και καφενείων

2007-09-18T10:52:00.000+03:00

Η τέχνη παίζει τον κρυμμένο θησαυρό στο κέντρο της Αθήνας. Γουρουνάκια στην Κυψέλη, αφίσες δίνουν συνταγές για μελιτζάνες τυρί στα Εξάρχεια. Μια μισάνοιχτη πόρτα στην Κλαυθμώνος, βιβλία "κόβουν" τον δρόμο στους περαστικούς καθώς μετεωρίζονται στη Μαυροκορδάτου. Ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο μέσα σε ένα άδειο οικόπεδο στο Μεταξουργείο.

Με αφορμή την έκθεση "Where is the art?" και την 1η Μπιενάλε με τίτλο "Destroy Athens" , το Μεταξουργείο φιλοξενεί εκθέσεις και υπαίθριες προβολές. Εικαστικές προτάσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας, γλυπτικής, βίντεο και γκράφιτι σε τοίχους, πλατείες, δρόμους και διαφημιστικές πινακίδες.

(για περισσότερες λεπτομέρειες, χάρτες, κλπ εδώ http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=832675&lngDtrID=253 http://www.athensbiennial.org/AB/intro.htm#)

Το Μεταξουργείο κι ο Κεραμεικός φαίνονται να ζουν μια περίοδο μετάβασης, πράγμα που αισθητικά δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα εικόνα. Άλλοι ίσως έβρισκαν μια αντίφαση σε όλο αυτό, εγώ επιλέγω να το δω ως μια συνύπαρξη διαφορετικών εικόνων. Αρμονική, στα δικά μου μάτια. Ανάμεσα στις γκρίζες "κλασικές" αθηναϊκές πολυκατοικίες, βρίσκει κανείς νεοκλασικά ανακαινισμένα αλλά και γκρεμισμένα με σφραγισμένες πόρτες και παράθυρα ή και σπίτια με μεγάλες αυλές.. Πίσω από το κτίριο της κατάληψης στη Μυλλέρου που προορίζεται πλέον για γραφεία του Δήμου Αθηναίων, τα εστιατόρια και τα θέατρα στη Γρανικού, αλλά και το - ύποπτο και μη - σουλάτσο των μεταναστών στην πλατεία Αυδή. Πίσω από το Bios και το Nixon, τα μαγαζιά των Κινέζων, τα καφενεία - ταβέρνες στη Σαλαμίνος και τη Μυκηνών και τα μπουρδέλα στην Ιάσωνος, αλλά και οι εκθεσιακοί χώροι και οι γκαλερί στην Κεραμεικού.

Η περιοχή κάτω από την Ομόνοια φαίνεται να προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της ως τώρα φήμης της ως underground και τάχα μου επικίνδυνη και της νέας τάσης που επελαύνει ήδη στο Θησείο, του Ψυρρή, τώρα και στο Γκάζι - να'ναι καλά το μετρό. Η ομορφιά της είναι άγρια, εγώ που μένω εδώ πια, νιώθω ότι εδώ χτυπάει η καρδιά της πόλης, ίσως και λόγω της πολυπολιτισμικότητάς της. Ίσως απλά να είναι μία από τις τελευταίες γειτονιές της Αθήνας που δεν έχουν ακόμα υποστεί την λεγόμενη "ανάπλαση", στην οποία παρεπιπτόντως αντιστέκονται σθεναρά τα γκραφίτι και τα συνθήματα στους τοίχους και τις πλατείες..

τα νέα υποκείμενα κι οι γνωστοί-άγνωστοι

2007-09-15T16:51:00.000+03:00

Σε συνέχεια της ανάρτησης "Τίνος είναι βρε γυναίκα οι εκλογές;" από το βλέμμα (http://vlemma.wordpress.com/):

"..Αυτά τα νέα υποκείμενα δεν είναι ασφαλώς μόνο ταραξίες που σπάνε βιτρίνες και πυρπολούν σκουπιδοτενεκέδες. Είναι και οι ωριμότεροι ηλικιακά διαδηλωτές με τα μαύρα Prada, του φετινού καλοκαιριού των πυρκαγιών, είναι το άτυπο, ογκούμενο πολιτικό σώμα των SMS και των μπλογκ, είναι όσοι διεκδικούν την έκφραση και τη συμμετοχή, χωρίς να αρνούνται τον ευδαιμονισμό ή τη βολή, αρνούμενοι ωστόσο την τυφλή συμμόρφωση στο τρέχον σύστημα διαχείρισης, δυσπιστώντας ακόμη και προς τους ποικιλώνυμους μη κυβερνητικούς οργανισμούς που σπεύδουν να καλύψουν το κενό εξουσίας χωρίς ρίζα και νομιμοποίηση.Μορφωμένοι, επικοινωνούντες, με καλό γούστο και απαιτήσεις, νεόπτωχοι, διαψευσμένοι και ελπίζοντες, αντιφατικοί, χωρίς συνείδηση ίσως, χωρίς πλατφόρμα, αυτοί οι πολίτες-ψηφοφόροι είναι οι γνωστοί-άγνωστοι στη φετινή κάλπη."

Τίνος είναι βρε γυναίκα οι εκλογές;

2007-09-14T14:48:00.000+03:00

Όταν προκηρύχθηκαν οι εκλογές, οι εφημερίδες έλεγαν ότι θα είναι οι πιο «βουβές» εκλογές, λόγω της μικρής προεκλογικής περιόδου. Στην πορεία ονομάστηκαν οι εκλογές των πυρκαγιών. Τα δύο μεγάλα κόμματα τις μετέτρεψαν στις εκλογές του εκβιασμού για την αυτοδυναμία, λόγω του αναλογικότερου (;) εκλογικού νόμου. Για τον ίδιο λόγο, τα «μικρότερα» κόμματα τις χαρακτήρισαν ως τις εκλογές της πτώσης του δικομματισμού. Η ύπαρξη και μόνο του ΛΑΟΣ τους έδωσε τη διάσταση των πρώτων εκλογών όπου θα εκπροσωπηθεί ακροδεξιό κόμμα στη Βουλή, κοκ.. Εμένα μου φαίνεται ότι ζούμε τις πρώτες εκλογές του διαδικτύου. Ίσως επειδή όλο και περισσότερος κόσμος, νεαρές ηλικίες κυρίως, φαίνεται να ενημερώνεται για τις εκλογές από το διαδίκτυο. Όπου διαδίκτυο τα blogs των υποψηφίων, η ψηφιακή μορφή των εφημερίδων, οι αναρίθμητοι bloggers που μιλούν για πολιτική, οι πειραγμένες φωτογραφίες πολιτικών που προκαλούν γέλιο και κυκλοφορούν ταχύτατα και πάει λέγοντας. Η κοινωνία των bloggers φαίνεται να διαμορφώνει μια δυναμική όσο περνάει ο καιρός. Και αυτές τις μέρες, με αποκορύφωμα τη βουβή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, έδειξε ότι αυτή η δυναμική μπορεί να έχει και πολιτική διάσταση. Αυτό που μένει να φανεί είναι αν αυτή η υπό διαμόρφωση κοινωνία μπορεί να γίνει μαζική. Ή έστω μαζικότερη από ό,τι είναι ήδη..

untitled

2007-09-08T20:50:00.000+03:00

Κάποια βράδυα καπνίζοντας στο μπαλκόνι κοιτάζω τα φώτα της μαρίνας.Ακούω τους ήχους της πόλης.Ένα αυτοκίνητο πέρασε.Άλλο ένα.Το βουητό από το κλιματιστικό του απέναντι.Αυτό τον καιρό τα γεγονότα, τα πρόσωπα περνάν από δίπλα μου, από πάνω μου και εξαφανίζονται.Δεν αφήνουν σημάδια.Εκτός από ένα...κάπου μακριά.Πίνω λίγο νερό.Ζεστό αυτό το καλοκαίρι.Δεν έχω κανένα να με πιστέψει και κανένα να πιστέψω.Κάθομαι.Ακόμα κοιτάω τα φώτα της μαρίνας.Ένας σκύλος γαυγίζει.Κουράστηκα.Λέω να πάω για ύπνο.

Σήμερα που έχω κέφια, κάτι χαρούμενο..

2007-09-06T17:08:00.000+03:00

Το ζώδιο μου στα αγαπημένα – και καλά – free press λέει να κάνω υπομονή ως τη Δευτέρα. Την άνοιξη έλεγε να κάνω υπομονή ως το καλοκαίρι και το 1997 να κάνω υπομονή ως τους Ολυμπιακούς. Η μαμά μου μου λέει να κάνω υπομονή μέχρι να βρω μια καλύτερη δουλειά, οι φίλοι μου να κάνω υπομονή μέχρι να βρω τον τρελό έρωτα και ο Αλογοσκούφης να κάνω υπομονή 45 χρόνια μήπως βρω τη σύνταξή μου. Εγώ πάλι με τη σειρά μου ειρωνεύομαι και αμφισβητώ όσους μου προτείνουν να κάνω υπομονή, αλλά ξαφνικά το πρωί – λίγο πριν με σπρώξει εκείνος ο φαντάρος στην πλατεία Αβησσυνίας θα ήταν – συνειδητοποίησα ότι δεν κάνω κάτι άλλο από υπομονή. Όπου η υπομονή, ως αρετή, ως στοιχείο της προσωπικότητας, ως τρόπος ζωής, ως ό,τι θέλει ο καθένας, τελικά εξελίσσεται σε μηχανισμό. Κι ο μηχανισμός αυτός απλά με βοηθάει να ξεπεράσω ή να εθελοτυφλήσω μπροστά στο κατακλυσμιαίο αίσθημα ανικανοποίητου. Θα μπορούσε κανείς – σίγουρα πιο αισιόδοξος από εμένα – να μεταφράσει αυτήν την επίκληση στην υπομονή ως ανάγκη για ελπίδα. Άλλωστε δεν περιέχει όντως κάτι το ελπιδοφόρο το «κάνε υπομονή κι ο ουρανός..» κλπ κλπ; Άρα μάλλον έχουν όλοι δίκιο, και η athensvoice και η μάνα μου και οι φίλοι μου και ο Αλογοσκούφης. Απλά πρέπει να πείσω τον εαυτό μου ότι κάνω υπομονή γιατί ελπίζω σε κάτι καλύτερο. Ζούμε το εδώ και το τώρα όμως; Δουλεύεις εδώ τώρα για να δουλέψεις μετά κάπου καλύτερα; Φιλάς αυτόν τώρα επειδή κάνεις υπομονή όταν ανοίξεις τα μάτια να έχει γίνει ο πρίγκιπας; Βαριέμαι να μπω στη συζήτηση αν φταίει ο δυτικός τρόπος ζωής που δε μας αφήνει να ζήσουμε το εδώ και το τώρα. Η διαφήμιση και η τεχνολογία που μας αναγκάζουν να έχουμε αυτό το ανικανοποίητο. Μπορεί να είναι κι έτσι. Αλλά από ένα σημείο και μετά ακούγονται σαν έκθεση στο γυμνάσιο. Βαρετή κιόλας. Του 15-16 το πολύ. Τι να πρωτοδιαχειριστεί κανείς; Το ανικανοποίητο; Τη ματαίωση; Την υπομονή; Την ελπίδα; Το καζανάκι που τρέχει; Την Πάρνηθα που κάηκε; Τον αποπάνω που παίζει βιολί στη 1 το βράδυ; Το οικογενειακό τραπέζι την Κυριακή; Τα δελτία των οχτώ; Το μωρό που κλαίει; Τις υπερωρίες του; Τι; Και κυρίως, πώς;

πού είναι αυτοί οι απεριόριστοι τρελλοί;

2007-09-05T14:12:00.000+03:00

«Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους όμως η καρδιά μου ήταν πιο κοντά στους άγριους άρρωστους με τα φτερά, στους μεγάλους απεριόριστους τρελλούς κι ακόμα στους θαυμάσια πεθαμένους».

Μίλτος Σαχτούρης

Εσύ; Τι έχεις να περιμένεις;

2007-08-27T12:06:00.001+03:00

"Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με νάρθω μαζί σου."

Γ. Ρίτσος, Η Σονάτα του Σεληνόφωτος

Μοναχός. Μόνος. Αποκλεισμένος. Φυλακισμένος. Καταπιεσμένος. Αβοήθητος.

Πρέπει να έχω πατήσει το enter πάνω από 292.000 φορές όσο καιρό είμαι σε αυτή τη δουλειά. Ένα κουμπάκι είναι. Αλλά σήμερα βαρέθηκα. Μήπως να αρχίσω να πατάω το shift ή το alt, έτσι για αλλαγή; Και τι θα γίνει αν όλη μέρα πατάω λάθος κουμπί; Το πολύ πολύ να βγει ο μαλάκας από τη γραφειάρα του μόλις το πάρει χαμπάρι και να με απολύσει. Αφού με ξεφτιλίσει μπροστά σε όλους. Όπως έκανε με την Α. τις προάλλες. Κόντευε να βάλει τα κλάματα η καημένη. Τόσα χρόνια δουλεύει και αναγκάζεται να υπομένει τις παραξενιές του καθενός, επειδή τυχαίνει να είναι αυτός που πληρώνει. Και καλά εγώ. Εγώ δεν είμαι ούτε τριάντα ακόμα. Η Α. όμως; Δε μπορώ να βλέπω άλλο την οθόνη. Με νευριάζει. Και όσο βλέπω αυτό το ρημαδοτοπίο που έβαλα στο desktop είναι σα να μου φταίει αυτή η παραλία στη Σαντορίνη για όλα. Λες και τα ’χω μ’ αυτήν. Βαριέμαι. Από την πρώτη μέρα εδώ, βαριέμαι. Βαριεστημένες φάτσες γύρω παντού. Μόνο το παιδί που μας ανεβάζει τους καφέδες χαμογελάει. Κι αυτός επειδή δε δουλεύει εδώ. Και στην αρχή έλεγα θα κάτσω ίσα για να μαζέψω κανα φράγκο και να ψάξω κάτι στη μετάφραση. Με ρούφηξε το λογιστήριό τους, όμως, γαμώ την τύχη μου. Δε θέλω να πάρω σύνταξη από εδώ.. Αλλά έχω και τις δόσεις για το σπίτι, έχω και τη μαμά στο χωριό, έτσι θα την αφήσω; Αν δεν της στείλω εγώ ποιος θα της στείλει; Μόνη μου παλεύω να ξοφλήσω το σπίτι, μόνη μου να συντηρήσω τη μάνα μου, μόνη μου παλεύω με το τοπίο της Σαντορίνης κάθε μέρα, μόνη μου με τις φωνές του διευθυντή, τις απαιτήσεις του, τις υπερωρίες που δεν πληρώνομαι, μόνη με μια δουλειά που ούτε στα χειρότερα μου όνειρα δε θα φανταζόμουν. Μόνη να κοιτάω το enter τόση ώρα και να αρνούμαι να το πατήσω..

Goatboy says...

2007-08-08T20:07:00.000+03:00

"The world is like a ride at an amusement park.And when you choose to go on it, you think that it's real because that's how powerful our minds are.And the ride goes up and down and round and round.It has thrills and chills, and it's very brightly colored, and it's very loud and it's fun, for a while. Some people have been on the ride for a long time and they begin to question-is this real, or is this just a ride?And other people have remembered,and they come back to us.They say, Hey! Don't worry,don't be afraid, ever, because, this is just a ride.And we...kill those people.We have a lot invested in this ride.Look at my furrows of worry.Look at my big bank account and my family.This has to be real...It's just a ride.But we always kill those good guys who try and tell us that, you ever notice that? And let the demons run amok.But it doesn't matter because it's just a ride.And we can change it any time we want.It's only a choice. No effort,no work, no job,no savings and money.A choice, right now, between fear and love. The eyes of fear want you to put bigger locks on your doors, buy guns, close yourself off.The eyes of love, instead, see all of us as one.Here's what we can do to change the world,right now, to a better ride. Take all that money we spend on weapons and defence each year, and instead spend it feeding, clothing and educating the poor of the world, which it would pay many times over, not one human being excluded, and we would explore space, together, both inner and outer, for ever, in peace."

Bill Hicks (1961-1994)

Το αδοκίμαστο..

2007-08-07T15:46:00.000+03:00

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα

Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

Οδυσσέας Ελύτης, ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

Maybe tomorrow, I'll never sing again

2007-08-05T14:35:00.000+03:00

And you will sing

as long as there's a song

the feelings never gone

it was the first time to be in love.

Maybe tomorrow, I'll never sing again

but I'll remember when

it was the first time to be in love...

Έτρεχα, έτρεχα, ώρα πολλή. Ώσπου κάποια στιγμή μου κόπηκε η ανάσα. Ακόμα καπνίζω δύο πακέτα τη μέρα, βλέπεις. Κι ακούμπησα πάνω σε ένα στύλο με μια αφίσα που ανήγγειλε την Έφη Θώδη στο πανηγύρι της τοπικής ενορίας για το Δεκαπενταύγουστο. Έκαιγε ο ήλιος. Ψυχή στο δρόμο. Να ήσουν εσύ όντως άραγε ή τζάμπα τόσο τρέξιμο; Κι αν ήσουν εσύ, αδυνάτισες τελικά που έλεγες ότι δεν μπορούσες κι όλες οι δίαιτες ήταν για τον πούτσο. Αλλά κι αν δεν ήσουν εσύ; Αν δεν ήσουν εσύ, τελικά πρέπει να είμαι όντως παρανοϊκός, όπως λέει ο Αντώνης. Εσύ ήσουν, δεν γίνεται να έκανα τόσο λάθος. Βέβαια έχω να σε δω κι ένα χρόνο κοντά. Από το περσινό καλοκαίρι. Στην κηδεία του αδερφού της Ιουλίας. Στην Παιανία, θυμάσαι; Δεν μου είχες μιλήσει στην αρχή. Αλλά κηδεία ήταν, όσο να πεις, τουλάχιστον για δυο – τρεις ώρες ήμασταν και οι δύο επηρεασμένοι από όλες αυτές τις σκέψεις περί ματαιότητας της ζωής και ούτω καθεξής. Σου πήγαιναν τα μαύρα. Αν και το θεώρησα υπερβολή να φοράς μαύρα με τέτοιο ήλιο. Άλλωστε από εμένα την είχες γνωρίσει την Ιουλία και τον αδερφό της άντε να τον είχες δει κανα δυο φορές σε γιορτές και γενέθλια. Μου είχε φανεί τόσο μεταφυσικό που ήρθες και μου μίλησες πάνω από τον τάφο του Χατζιδάκι. Ίσως επειδή ο αγαπημένος μας δίσκος ήταν το “Reflections”. Ήμουν σίγουρος τότε ότι εσύ δεν το έβλεπες έτσι, ως κάτι μοιραίο. Άλλωστε, όλα όσα συνέβαιναν στη ζωή σου θεωρούσες ότι τα καθόριζε η τύχη. Κι εγώ έμεινα να κοιτάω το μάρμαρο στον τάφο του Χατζιδάκι. 1925 – 1994. Και να αναρωτιέμαι αν η Παιανία έχει κάποιον άλλο λόγο ύπαρξης εκτός από τους ελαιώνες και τον τάφο του Χατζιδάκι. Και να θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στην Περίσσα που η Ιουλία είχε φέρει τον αδερφό της «επειδή μόλις τον έχει χωρίσει η κοπέλα του και δεν έχει που να πάει». Σε κοιτούσα να απομακρύνεσαι και ήταν σα να συνειδητοποίησα, ένα χρόνο μετά, ότι δεν υπάρχεις στη ζωή μου. Ότι δεν εξαρτάται τίποτα πλέον στη ζωή μου από εσένα. Γιατί, ξέρεις, το μυαλό δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα. Ακόμα κι αν είχες φύγει τόσο καιρό, σε συντηρούσε μέσα μου η σκέψη. Αρκούσε μια στιγμή, πάνω από ένα λευκό μάρμαρο, δίπλα σε αναφιλητά και κατάρες στη ζωή που είναι άδικη, για να καταλάβω ότι δεν υπάρχεις. Ότι ούτε εγώ μπορώ πλέον να επηρεάσω σε τίποτα τη ζωή σου, ούτε εσύ τη δική μου. Ότι δεν υπάρχεις μες στην πραγματικότητά μου. Η εικόνα της πλάτης σου να απομακρύνεται. Αυτό μου έχει μείνει από τότε. Ούτε καν η μάνα της Ιουλίας που λιποθύμησε στον καφέ. Η εικόνα της πλάτης σου, το λευκό μάρμαρο και το Dedication.

Έλα, ζωγράφισε την οικογένειά σου..

2007-08-03T12:25:00.000+03:00

Η ζωγραφιά αυτή είναι δημιούργημα ενός παιδιού από το Νταρφούρ. Προσωπικά, δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται στο Νταρφούρ. Φταίει ότι οι ειδήσεις στη χώρα μας παραίεναι ελληνοκεντρικές, φταίει ότι κι εγώ δεν έχω ενδιαφερθεί ιδιαίτερα – ίσως επειδή θεωρώ ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Αλλά βλέποντας αυτή τη ζωγραφιά στα σημερινά Νέα, μου είναι δύσκολο να μην κοντοσταθώ λίγο. Και να σκεφτώ ότι η αθώα φαινομενικά φράση «ζωγράφισε την οικογένειά σου, το σπίτι σου» χάνει την αθωότητά της όταν απευθύνεται σε ένα παιδί στο Νταρφούρ και σε κάθε Νταρφούρ. Με τρομάζει πόσο φυσικό κι αυθόρμητο είναι για αυτό το παιδί να ζωγραφίσει βομβαρδισμούς, στρατιώτες, τεθωρακισμένα, νεκρούς, εκεί που εγώ στην ίδια ηλικία θα ζωγράφιζα δέντρα, πουλιά και ανθρώπους χαμογελαστούς. Κι ο μόνος καπνός στη ζωγραφιά μου θα ήταν ο καπνός που βγαίνει από το τζάκι του σπιτιού…

Έρωτας..

2007-08-02T12:14:00.000+03:00

'Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους,

δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε

σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,

βγάλανε μια κραυγή

σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,

κάπου μακριά.

Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα

ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

Τάσος Λειβαδίτης

Για να μη μένει ο παραλήπτης βουβός, αδιάφορος, παθητικός..

2007-07-30T13:32:00.000+03:00

Πέθανε σήμερα ο Σουηδός σκηνοθέτης Ίνγκμαρ Μπέργκμαν στο σπίτι του στο νησί Φάρο της Σουηδίας στη Βαλτική. Ήταν 89 ετών.

Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ για τον Μπέργκμαν:

«Πιστεύω ότι ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν ο Βιτόριο ντε Σίκα και ο Φεντερίκο Φελίνι είναι οι μοναδικοί σκηνοθέτες στον κόσμο ολόκληρο που δεν "οπορτουνίζουν" καλλιτεχνικά. Τι εννοώ; Οτι δεν περιμένουν στις καρέκλες τους μπας και τους στείλουν ένα καλό σενάριο για να το γυρίσουν ταινία. Εχουν άποψη, που την εκφράζουν διαρκώς στα φιλμ τους και είτε γράφουν σενάρια από μόνοι τους είτε παραγγέλνουν σενάρια με συγκεκριμένες προδιαγραφές».

Ο Μπέργκμαν για το θέατρο:

«Πιστεύω ότι η τέχνη μας είναι ηθική. Λέγοντας ηθική, εννοώ ότι υπακούει σε νόμους. Αν παραβιάσεις το νόμο, τιμωρείσαι. Και η ποινή είναι πάντα η ίδια: δεν θα καταφέρεις να αγγίξεις το θεατή. Ο παραλήπτης θα μείνει βουβός, αδιάφορος, παθητικός. Οπότε, μάταια παίζεις, η ύπαρξή σου δεν έχει πια καμιά δικαίωση, θα μπορούσες και να 'χεις πεθάνει».

Η παρτίδα σκάκι με το Χάρο είναι από την ταινία «Η Έβδομη Σφραγίδα».

2007-07-28T21:23:00.000+03:00

Πέρασε κιόλας ενάμισης χρόνος από εκείνη την Πρωτοχρονιά. Ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να επαναφέρει στη μνήμη την εικόνα σου, καμιά φορά που περνάω – τυχαία πια – από τη μικρή στοά πίσω από το βιβλιοπωλείο. Το στομάχι ξαφνικά να γίνεται κόμπος, ένα κάψιμο να ξεκινάει από το λαιμό και να κατεβαίνει προς τα κάτω, οι παλμοί να ανεβαίνουν, το στόμα να στεγνώνει. Κι όμως τα μάτια μου καρφωμένα πάνω σου κι εγώ να χαμογελώ αμήχανα κι αυθόρμητα. Προσπάθησα πολύ αλλά την έδιωξα την εικόνα σου. Τελικά, μου πήρε καιρό αλλά κατάλαβα ότι δεν προσπαθούσα να διώξω εσένα. Το νιώθω πολύ έντονα πλέον. Προσπαθούσα να διώξω – και μάλλον τα κατάφερα – ό,τι προσωποποίησες τότε για μένα. Την ευτυχία, τον έρωτα, τον ενθουσιασμό, το χαμόγελο, το φλερτ που καταλήγει στη σχέση, αυτήν την αμηχανία με το που βλέπεις τον άλλο και σκέφτεσαι «τώρα με κοιτάει ή όχι; με θέλει ή όχι; να του μιλήσω; κι αν του μιλήσω τι να του πω;», αυτό έδιωξα. Στην προσπάθεια μου να σε ξεπεράσω, να ξεπεράσω αυτά που ένιωσα τότε δηλαδή, πάγωσα τον εαυτό μου, τον μπλόκαρα. Και από τότε αναλώθηκα σε καταστάσεις αδιέξοδες, που φαίνονταν από την αρχή ότι δεν θα μπορούσαν να καταλήξουν αλλού. Κι αν ακόμα μπορούσαν δεν τις άφηνα εγώ. Σα να είχα μάθει ότι δεν θα μου ξανασυμβεί αυτό. Σα να μην ήθελα να μου ξανασυμβεί αυτό. Σα να με τιμωρούσα στην απογοήτευση. Δε θέλω να πιστεύω ότι είναι οριστικό. Στην ανθρώπινη φύση ίσως να μην είναι τίποτα οριστικό. Ίσως να είναι όντως όλα ρευστά και ευμετάβλητα. Ωστόσο, δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω ότι τώρα νιώθω έτσι, νιώθω μια ψυχική κούραση με την ιδέα και μόνο ότι θα μπω στη διαδικασία να φλερτάρω, να διεκδικήσω, να νιώσω κάτι δυνατό, του οποίου όμως κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί το επιτυχές αποτέλεσμα. Γι’ αυτό και αναλώνομαι σε καταστάσεις εύκολες κι ανθρώπους αδιάφορους. Γιατί ίσως να έχει περισσότερη ασφάλεια. Γιατί σίγουρα έχει περισσότερη ασφάλεια μια εμπλοκή με κάποιον που διαρκεί δύο ώρες και αφού περάσουν αυτές οι δύο ώρες εσύ μπορείς πολύ αυθόρμητα να σκέφτεσαι τη λίστα με τα ψώνια. Δε φταις εσύ προφανώς. Γιατί εσύ δεν υπάρχεις στη ζωή μου, την καθημερινότητά μου εδώ και ενάμιση χρόνο. Και δεν φταις εσύ επίσης, γιατί θα μπορούσες να ήσουν ο οποιοσδήποτε εσύ. Έτυχε να είσαι εσύ εκείνη την Πρωτοχρονιά που περνούσες από τη μικρή στοά πίσω από το βιβλιοπωλείο την ώρα που περνούσα κι εγώ για να πάρω δώρο στον Β. Ώρες ώρες αναρωτιόμουν τι θα γινόταν αν τελικά είχαμε συμφωνήσει με την Ε. και του είχαμε πάρει μαζί εκείνο το πουλόβερ. Δε θα περνούσα από τη στοά εκείνη την Πέμπτη το απόγευμα. Δεν έχει να λέει, βέβαια. Θα περνούσα από μια άλλη στοά, θα γνώριζα έναν άλλον εσύ και τα πράγματα θα είχαν γίνει κάπως έτσι, ίσως και ακριβώς έτσι.

Απ’ το παράθυρό μου βλέπω..

2007-07-24T09:23:00.000+03:00

Κυριακή απόγευμα. Την ώρα που όλη η Αθήνα καταριέται τον καύσωνα – ή μάλλον η μισή Αθήνα καταριέται που έμεινε σπίτι με τον καύσωνα και η άλλη μισή που δεν έμεινε σπίτι με τον καύσωνα. Στον Κεραμεικό. Στα σύνορα με το Μεταξουργείο. Στον πεζόδρομο η απόλυτη ησυχία. Να πάρω τσιγάρα πριν πάω σπίτι. Η κυρα-Ντίνα έχει κλείσει το ψιλικατζίδικο απέναντι ώρα τώρα. Θα της χάλασε ο ανεμιστήρας πάλι. Τρία παιδιά πετάνε μια μπάλα μπάσκετ σε ένα παράθυρο – προσομοίωση μπασκέτας. Στιγμιαία προσπαθώ να μαντέψω πως μετράνε τους πόντους.. Μια μουσική ακούγεται παράλληλα με τον κρότο της μπάλας. Από το παρακάτω στενό εμφανίζεται ένας τύπος με ένα ακορντεόν γραπωμένο στον ώμο του. Συντονισμένος στο ρυθμό του καύσωνα – ή και της μπάλας του μπάσκετ – περπατάει αργά αλλά ρυθμικά. Παίζει τα «Παιδιά του Πειραιά» και έχει το βλέμμα καρφωμένο σε ένα μπαλκόνι. Δε θα βρω τσιγάρα, να δεις. Τον ξανακοιτάω, τι να κάνει απογεματιάτικα; Καντάδα; Ανοίγω τη μπαλκονόπορτα, χαζεύω τις γλάστρες, μια γυναίκα που απλώνει απέναντι, ένα καινούριο γκράφιτι στον τοίχο, συμπαθητικό φαίνεται, την ταμπέλα «Χο-Τσιγκ Πι-Τζα-Μα», τη μπάλα να ανεβοκατεβαίνει στο παράθυρο, – όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Ο τύπος με το ακορντεόν συνεχίζει να έχει το βλέμμα στραμμένο στην ίδια κατεύθυνση, με τη διαφορά ότι συνεχίζει να ανηφορίζει τον πεζόδρομο. Τελικά δεν κάνει καντάδα, μάλλον. Ή αν κάνει, απλά κάνει σε όλους μας. Ή μπορεί, ακόμα πιο απλά, να περιμένει για κάποιο χειροκρότημα πίσω από τα κλειστά πατζούρια. Τη χτυπάει ο ήλιος αυτή την πλευρά, βλέπεις.

Κι ένα γερασμένο πρόσωπο έχει την ομορφιά του..

2007-07-18T15:57:00.001+03:00

Το άκουσα χτες στην τηλεόραση. Το είπε η Αλέκα η Παΐζη. Τη θυμάσαι; Που την είχαμε δει Εκάβη στην Επίδαυρο τον Αύγουστο του ’88; Ή το ’87 ήταν. Το ’87 με τον μεγάλο καύσωνα. Τότε που ψόφησε η κότα που κρατούσα στην ταράτσα. Και μου το έλεγες, αλλά ήθελα να έχω κάτι από τις θύμισες στο χωριό, τι να έκανα; Το είπε που λες η Παΐζη. Τη ρώτησε ο δημοσιογράφος αν νιώθει άσχημα που γέρασε. Άκου ερώτηση. Ντράπηκα εγώ, παιδί μου, μόλις τον άκουσα. Εκείνη όμως τίποτα. Αντίθετα, να δεις, γέλασε αυτή, σαν παιδί, και είπε αυτό. "Κι ένα γερασμένο πρόσωπο έχει την ομορφιά του".

Με βαραίνουν οι ρυτίδες στο έχω πει ε; Και με βαραίνει πιο πολύ σαν κοιτάω τις φωτογραφίες και όλοι έχουν φύγει. Πρόπερσι που έφυγε ο θείος σου ο Ν. το κατάλαβα. Η πιο μεγάλη στην κηδεία ήμουν. Και το ένιωσα στα μάτια του κόσμου. Αλλά δεν είναι ο θάνατος. Μη σου πω ότι όσο μεγαλώνω τόσο τη συνηθίζω. Είναι η μοναξιά, μικρή μου. Αλλά τι χαρά πήρα χτες που είδα την Παΐζη δε φαντάζεσαι. Ξέρεις πως γελούσε; Σα δέκα χρονώ κορίτσι. Κι έπαιξε πιάνο και τραγούδησε κιόλας. Κι όσο την έβλεπα ένιωσα ότι θα ήθελα να ήταν φίλη μου. Ωραίος άνθρωπος.

Ήταν στην Αντίσταση, στην εξορία στο Τρίκερι. Θα ξέρει και την Ρ., την ξαδέρφη του πατέρα σου, που είναι στο Μόναχο τώρα. Έχουμε να μιλήσουμε από τότε που χάσαμε τον πατέρα σου με την Ρ.

Χτες όμως κοιμήθηκα χαρούμενη μετά από πολύ καιρό. Μπορεί να είναι και ιδέα μου αλλά σα να μου πέρασε ο πόνος στο πόδι - από το χτύπημα που είχε κακοφορμίσει, θυμάσαι; Όσο έβλεπα την εκπομπή τόσο χαμογελούσα. Ας είναι. Σε αφήνω τώρα καρδιά μου.

Κάνε μου μια χάρη. Έπαιζε λέει πέρσι στο Εθνικό. Αν παίξει και φέτο, πήγαινε να την δεις και πες της τι χαρά μου έδωσε. Φίλησε τη σταυρωτά. "Ευχαριστώ" πες της. "Από τη μαμά μου". Μην το ξεχάσεις, ναι;

Θα σου ξαναγράψω.